Doniesienia kliniczne ostatniego miesiąca

AVERROES: apixaban skuteczniejszy od kwasu acetylosalicylowego w profilaktyce udarów mózgu u chorych z migotaniem przedsionków

Pacjenci z migotaniem przedsionków należą do grupy wysokiego ryzyka udaru mózgu. Terapia przeciwkrzepliwa antagonistami witaminy K (vitamin K antagonists, VKA) np. warfaryną lub acenokumarolem, zmniejsza ryzyko udaru, jednocześnie narażając chorych na powikłania krwotoczne. Co więcej, dla chorego i lekarza terapia VKA jest kłopotliwa z uwagi na konieczność częstych kontroli wskaźnika INR, a także z powodu zmienności odpowiedzi na terapię w zależności do uwarunkowań genetycznych, diety i interakcji z innymi lekami. Niejednokrotnie próba utrzymania wskaźnika INR w zakresie terapeutycznym kończy się niepowodzeniem, a wielu chorych odstępuje od terapii. Jedyną alternatywą wobec nieskutecznego leczenia przeciwkrzepliwego VKA jest obecnie kwas acetylosalicylowy (ASA), którego skuteczność jest ograniczona. Nadzieje budzi nowa grupa doustnych antykoagulantów, inhibitorów czynnika krzepnięcia Xa, których przedstawicielem jest apixaban. W badaniu stosunku ryzyka do korzyści w zakresie profilaktyki zakrzepicy kończyn dolnych apixaban wykazywał przewagę nad heparyną drobnocząsteczkową. W badaniu AVERROES apixaban oceniono w kontekście profilaktyki udaru mózgu oraz zatorów obwodowych wśród chorych z migotaniem przedsionków, którzy nie mogli przyjmować VKA.

ANTIPAF: antagoniści receptora dla angiotensyny II w prewencji napadowego migotania przedsionków

Dotychczas nie dysponowaliśmy badaniami potwierdzającymi bezpieczeństwo oraz korzyści z terapii antagonistami receptora dla angiotensyny II, w tym również w ramach prewencji migotania przedsionków. Autorzy ANTIPAF zaplanowali kontrolowane placebo badanie, by ocenić skuteczność i bezpieczeństwo terapii olmesartanem, przedstawicielem antagonistów receptora dla angiotensyny II, w kontekście ryzyka wystąpienia napadowego migotania przedsionków u pacjentów bez strukturalnej choroby serca.

ATOLL: porównanie enoksaparyny oraz heparyny niefrakcjonowanej podczas pPCI u chorych ze STEMI

Przedmiotem badania ATOLL jest leczenie przeciwkrzepliwe w czasie interwencji wieńcowej. W badaniu porównano bezpośrednio enoksaparynę oraz heparynę niefrakcjonowaną (unfractionated heparin, UFH) w trakcie pierwotnej angioplastyki (primary coronary intervention, pPCI) u chorych z zawałem z uniesieniem odcinka ST (STEMI).

FUTURA OASIS 8: zmniejszenie dawki heparyny niefrakcjonowanej w ramach uzupełnienia leczenia przeciwkrzepliwego w trakcie PCI u chorych z NSTEMI leczonych fondaparynuksem nie przynosi dodatkowych korzyści

W badaniu FUTURA OASIS 8 oceniono skuteczność i bezpieczeństwo dwóch schematów podawania heparyny niefrakcjonowanej (unfractionated heparin, UFH) podczas interwencji wieńcowej (percutaneous coronary intervention, PCI) u chorych z ostrym zespołem wieńcowym bez uniesienia odcinka ST (NSTE-ACS) wysokiego ryzyka, którzy wstępnie otrzymali leczenie przeciwkrzepliwe fondaparynuksem.

ART: kardiochirurgiczna rewaskularyzacja z wykorzystaniem obu tętnic piersiowych vs rewaskularyzacja pojedynczej tętnicy – wyniki rocznej obserwacji

Zainteresowanym kardiochirurgią zwracamy uwagę na badanie Arterial Revascularisation Trial (ART). W odpowiedzi na dane z badań obserwacyjnych sugerujących, że kardiochirurgiczna rewaskularyzacja z wykorzystaniem obu tętnic piersiowych (bilateral internal mammary arteries, BIMA) ma przewagę nad kardiochirurgiczną rewaskularyzacją z zastosowaniem jednej tętnicy piersiowej (single internal mammary artery, SIMA), rozpoczęto wieloośrodkowe randomizowane badanie porównujące obie techniki. Na Kongresie Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego 2010 przedstawiono wyniki rocznej obserwacji populacji badania ART. Ocenę pierwszorzędowego punku końcowego zaplanowano również po 10 latach.

CARE-HF: wyniki długoletniej obserwacji po implantacji CRT u chorych z niewydolnością serca

Prezentacja kolejnych wyników badania CARE-HF towarzyszyła aktualizacji wytycznych dotyczących stymulacji serca i terapii resynchronizującej z użyciem CRT-P. Pierwsze wyniki badania opublikowano w 2005 roku, dostarczając silnych dowodów potwierdzających rolę terapii resynchronizującej w zmniejszaniu śmiertelności u pacjentów z niewydolnością serca oraz cechami dyssynchronii skurczu. Na kongresie ESC 2010 przedstawiono wyniki odległej obserwacji populacji badania.

DANPACE: stymulacja przedsionkowa vs dwujamowa w zespole chorej zatoki

Stymulacja przedsionkowa w zespole chorej zatoki (sick sinus syndrome, SSS) wydaje się bliższa fizjologicznej, a przez to korzystniejsza klinicznie. Duńscy lekarze przeprowadzili pierwsze wieloośrodkowe randomizowane badanie porównujące stymulację typu AAIR (stymulacja przedsionkowa hamowana rytmem przedsionków z adaptacją częstotliwości rytmu do wysiłku) ze stymulacją typu DDDR (stymulacja dwujamowa z adaptacją częstotliwości rytmu do wysiłku). Pierwszą wizytę kontrolną zaplanowano po 3 miesiącach, następne raz w roku przez 10 lat.

GRACE UK-Belgian study:niedocenione późne następstwa OZW

Stosowana w ostrych zespołach wieńcowych (OZW) skala ryzyka GRACE (Global Registry of Acute Coronary Events) doczekała się oceny wartości prognostycznej w odległej 5-letniej obserwacji. W badaniu GRACE long-term study ośrodki w Wielkiej Brytanii oraz Belgii przeprowadziły prospektywną obserwację chorych z OZW (zawałem z uniesieniem odcinka ST [STEMI], zawałem bez uniesienia odcinka ST [NSTEMI], niestabilną dławicą piersiową [UA]). Do badania włączono 3721 chorych. Średni czas obserwacji wynosił 5 lat (1797 dni).

COPPS: kolchicyna skuteczna w prewencji zespołu po kardiotomii

Innym interesującym badaniem z dziedziny kardiochirurgii jest próba COPPS (COlchicine for the Prevention of the Post-pericardiotomy Syndrome). W analizie typu number-needed-to-treat (NNT) autorzy badania oceniali skuteczność kolchicyny w prewencji pierwotnej zespołu pokardiotomii. Obecnie nie dysponujemy skuteczną metodą profilaktyczną, natomiast terapia powikłania z zastosowaniem kwasu acetylosalicylowego lub innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych, ewentualnie kortysteroidów przy braku skuteczności tych pierwszych, ma charakter empiryczny. Zespół jest powszechnym powikłaniem u pacjentów po operacjach kardiochirurgicznych i wiąże się z wieloma zagrożeniami, w tym również z tamponadą serca.

ISAR-REACT 3A: mniejsza dawka heparyny niefrakcjonowanej w trakcie PCI u chorych z prawidłowym stężeniem troponin zwiększa wypadkową korzyść kliniczną w wyniku zmniejszenia ryzyka powikłań krwotocznych

Wyniki badania ISAR-REACT3, porównującego heparynę niefrakcjonowaną (unfractioned heparine, UFH) i biwalirudynę w trakcie PCI wykonywanej w trybie planowym lub PCI w przebiegu niestabilnej choroby wieńcowej (UA), skłoniły badaczy z Niemiec do przeprowadzenia badania z użyciem mniejszej dawki UFH. Przypomnijmy, że w badaniu ISAR-REACT 3 wypadkowa korzyść kliniczna zestosowania UFH w dawce 140 U/kg była porównywalna do wypadkowej korzyści w grupie biwalirudyny, aczkolwiek u chorych otrzymujących UFH stwierdzono większe ryzyko krwawień. Dlatego badanie ISAR-REACT 3A zaplanowano, by odpowiedzieć na pytanie, czy zmniejszenie dawki UFH do 100 U/kg poprawi wyniki kliniczne.

LESSON I: wyniki długoterminowej obserwacji chorych po implantacji stentu uwalniającego ewerolimusi sirolimus

W sesji hotline na kongresie ESC w Sztokholmie zwrócono uwagę na badanie LESSON I, w którym porównano długoterminowe rokowanie chorych z implantacją stentu uwalniającego ewerolimus vs sirolimus.
Od maja 2004 do marca 2009 roku do badania włączono kolejnych chorych przyjętych w celu interwencji wieńcowej z implantacją stentu. Stenty uwalniające ewerolimus implantowano u 1601, a uwalniające sirolimus u 1532 chorych. Stosując metodę dopasowywania wskaźnika skłonności (propensity score matching), przeanalizowano wyniki 1342 par chorych z implantowanym stentem uwalniającym ewerolimus lub sirolimus.