Streszczenie
OSTATNIE ODKRYCIA
Dokonane ostatnio postępy w zakresie mniej inwazyjnego obrazowania narządów mogą umożliwić wcześniejsze i częstsze rozpoznawanie SBA. Główną metodą leczenia pozostaje zabieg operacyjny, a znaczenie adiuwantowej chemioterapii pozostaje niejasne. Coraz częściej jednak jest wykorzystywane leczenie uzupełniające chirurgię. Zastosowanie nowych schematów chemioterapii może się okazać korzystne u chorych z przerzutami. Niemal wszystkie dotychczasowe obserwacje dotyczące SBA pochodzą z badań retrospektywnych. Nie przeprowadzono dotąd intensywnych badań oceniających przydatność metod leczenia ukierunkowanego.
PODSUMOWANIE
Rzadkie występowanie oraz trudności diagnostyczne są przyczyną braku prospektywnych badań klinicznych oceniających metody leczenia chorych na SBA. Wyniki badań retrospektywnych wskazują na korzyści płynące ze stosowania skojarzonych schematów chemioterapii. Poprawa wyników leczenia chorych na SBA wymaga przeprowadzenia badań prospektywnych oceniających przydatność nowych leków przeciwnowotworowych i metod leczenia ukierunkowanego.
SŁOWA KLUCZOWE
rak gruczołowy, chemioterapia, rak jelita cienkiego
WPROWADZENIE
Rak gruczołowy jelita cienkiego (SBA) występuje rzadko, stanowiąc mniej niż 2,3% wszystkich nowotworów przewodu pokarmowego. Według danych American Cancer Society w 2009 r. w Stanach Zjednoczonych rozpoznano 6230 nowych przypadków raka jelita cienkiego, a 1110 osób zmarło z tego powodu. Mimo rzadkiego występowania nowotworów jelita cienkiego na świecie Stany Zjednoczone są jednym z krajów, w których odnotowuje się największą dostosowaną do wieku zachorowalność, a w ciągu ostatnich 30 lat obserwowano coraz częstsze wykrywanie SBA. W Stanach Zjednoczonych częstość rozpoznawania SBA zwiększyła się z 5,7 na milion w 1973 r. do 7,3 na milion w 2004 r. (dane z bazy Surveillance Epidemiology and End Results [SEER] z lat 1973-2004).
Dawniej rak gruczołowy był najczęściej rozpoznawanym typem histopatologicznym wśród nowotworów jelita cienkiego, ostatnio jednak dane pochodzące z National Cancer Data Base (NCDB) świadczą, że przewagę w tej lokalizacji zyskują nowotwory z grupy rakowiaka. W 2005 r. odsetkowy rozkład typów histopatologicznych nowotworów jelita cienkiego był następujący: rakowiaki 44%, raki gruczołowe 33%, chłoniaki 15% i nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (GIST) 7%. Częstość występowania raków gruczołowych w dwunastnicy, jelicie czczym i jelicie krętym wyniosła odpowiednio 56, 16 i 13%, pozostałe zaś to nowotwory o nieokreślonym umiejscowieniu. Do SBA zalicza się również nowotwory wywodzące się z brodawki Vatera i jej okolicy, jednak w NCDB nie włączono ich do grupy nowotworów jelita cienkiego.
Rzadkość występowania gruczolakoraka jelita cienkiego sprawia, że jego patogeneza jest słabo poznana, rozpoznawanie opóźnione, a informacje dotyczące leczenia skąpe. W ostatnim czasie nie dokonano większych postępów w tej dziedzinie, ale tendencje do lepszego poznania cech molekularnych choroby, usprawnienia diagnostyki za pomocą nowych metod obrazowania, a także coraz większa liczba nowych schematów chemioterapii zmieniły zasady postępowania u chorych na SBA.
Dodaj do ulubionych