Streszczenie
Dotyczyła ona chorych przygotowywanych do zabiegów przeszczepienia narządów i pooperacyjnej opieki stomatologicznej. Ze względu na różne lokalizacje Instytutu Stomatologii (IS) i Instytutu Transplantologii w przypadku konieczności podjęcia specjalistycznego leczenia periodontologicznego z zakresu chirurgii przyzębia pacjenci byli albo transportowani do IS, albo wizyty odbywały się w Klinice Medycyny Transplantacyjnej i Nefrologii. W grupie pacjentów oczekujących na przeszczepy konsultacje takie obejmowały:
• motywowanie do poprawy higieny jamy ustnej,
• wskazanie metody mycia zębów adekwatnej do wieku, manualnych możliwości i stanu przyzębia,
• sanację jamy ustnej (ekstrakcję zgorzelinowych korzeni i zębów),
• usunięcie biofilmu bakteryjnego z tkanek przyzębia,
• wskazanie odpowiednich płukanek działających bakteriobójczo i bakteriostatycznie.
Wszystkie te czynności, a także stosowana osłonowa farmakoterapia były konsultowane z lekarzem prowadzącym. Pooperacyjna opieka stomatologiczna dotyczyła utrzymania higieny bezpośrednio na bloku pooperacyjnym oraz dalszego planowego postępowania z dziedziny chorób przyzębia (ChPZ). Plan postępowania, zakres czynności, czas, miejsce, a także konieczna osłonowa antybiotykoterapia i chemioterapia były konsultowane z lekarzami transplantologami. Mimo to nie dało się uniknąć w niektórych przypadkach powikłań wynikających z immunosupresyjnego, polekowego przerostu dziąseł i w konsekwencji krwawień (droga nadkażenia bakteryjnego) oraz trudności w przyjmowaniu pokarmów (gryzienie) i codziennej higienie jamy ustnej (mycie zębów).
Opis przypadku
Na dyżur w Zakładzie Chorób Błony Śluzowej i Przyzębia IS WUM zgłosił się bez skierowania pacjent w wieku 70 lat w celu konsultacji lub wykluczenia zakażenia odogniskowego z tkanek przyzębia, w tym zgorzelinowych korzeni zębów żuchwy, będących źródłem znacznego bólu. Okazało się, że przyjmujący na dyżurze lekarz prowadził leczenie tego pacjenta z zakresu opieki periodontologicznej 12 lat temu w ramach współpracy z Kliniką Transplantologii i Nefrologii.
Na podstawie dostarczonej dokumentacji medycznej z przebiegu leczenia oraz wywiadu ogólnomedycznego ustalono, że pacjent był hospitalizowany w Klinice Transplantologii i Nefrologii w październiku 1997 roku z powodu przewlekłej niewydolności nerek. Przeprowadzono wówczas allogeniczne przeszczepienie nerki w okresie jej stabilnej czynności (kreatynina ok. 2,2 mg/dl), pochodzącej od zmarłego dawcy. W 9 dobie wystąpiły cechy ostrego odrzucenia, włączono leczenie pulsacyjne steroidami (Solu-Medrol) i tego dnia przeprowadzono ostatnią dializę. Obserwowano stopniowy wzrost diurezy i spadek stężenia parametrów nerkowych. Pacjent został wypisany w 16 dobie z zaleceniem kontroli w poradni transplantacyjnej. Dawkę przyjmowanej cyklosporyny ustalono ostatecznie na 425 mg na dobę. Wizyta kontrolna odbyła się po miesiącu od operacji. Stwierdzono zmniejszanie się zbiornika płynu w okolicy nerki przeszczepionej, schyłkową niewydolność nerek własnych w przebiegu prawdopodobnie przewlekłego, kłębkowego ich zapalenia.
Dodaj do ulubionych