Streszczenie
Podstawowym problemem, z którym elektrofizjolodzy spotykają się na co dzień, są nieadekwatne wyładowania urządzenia (wyzwalane w sytuacjach innych niż konieczność przerwania utrwalonej, zagrażającej życiu arytmii komorowej), zwłaszcza wysokoenergetyczne, które pogarszają rokowanie i komfort życia chorych. Zwiększanie swoistości detekcji, które zmniejsza prawdopodobieństwo nieadekwatnych wyładowań, nie może prowadzić do istotnego obniżenia czułości, ponieważ może to spowodować brak interwencji kardiowertera-defibrylatora w okolicznościach, w których będzie ona niezbędna do przerwania zagrażającej życiu arytmii komorowej. Najczęstszymi przyczynami nieadekwatnych interwencji są:
1. Napady tachyarytmii nadkomorowej (migotanie lub trzepotanie przedsionków, częstoskurcz nadkomorowy).
2. Tachykardia zatokowa.
3. „Podwójne zliczanie” zespołów QRS.
4. Zliczanie załamków T.
5. Uszkodzenie elektrody.
Właściwe zaprogramowanie detekcji arytmii ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia adekwatnej terapii przy użyciu wszczepialnych kardiowerterów-defibrylatorów. W przeciwieństwie do stymulatorów serca w kardiowerterach-defibrylatorach czułość detekcji zespołów QRS nie ma charakteru progowego, ulega zmianom (zwiększenie czułości, zmniejszenie progu czułości) w okresie między dwoma sygnałami wewnątrzsercowymi odebranymi przez urządzenie. Próg czułości ICD wynosi zwykle 0,3 mV (w stymulatorach zwykle 2 mV) i może przyjmować wartości najczęściej nieprzekraczające 1,2 mV.
Dodaj do ulubionych