Egzamin z interny Repetytorium nie tylko dla zdających

1. Bez­względ­nym prze­ciw­wska­za­niem do wy­ko­na­nia spi­ro­me­trycz­nej pró­by pro­wo­ka­cyj­nej jest:

☐1. Cią­ża

☐2. Nie­kon­tro­lo­wa­ne nad­ci­śnie­nie tęt­ni­cze

☐3. Za­wał ser­ca w cią­gu ostat­nich 3 mie­się­cy

☐4. Za­ka­że­nie ukła­du od­de­cho­we­go w cią­gu ostat­nich 4 ty­go­dni

☐5. Wszyst­kie po­wyż­sze

Prze­ciw­wska­za­nia do wy­ko­na­nia spi­ro­me­trycz­nej pró­by pro­wo­ka­cyj­nej dzie­li­my na bez­względ­ne i względ­ne. Do prze­ciw­wska­zań bez­względ­nych na­le­żą: nie­zdol­ność pa­cjen­ta do zro­zu­mie­nia pro­ce­du­ry ba­da­nia, cięż­ka ob­tu­ra­cja w spi­ro­me­trii pod­sta­wo­wej (FEV₁ <1,2 l u osób do­ro­słych), tęt­niak oraz za­wał ser­ca lub in­cy­dent na­czy­nio­wo­-mó­zgo­wy w cią­gu ostat­nich 3 mie­się­cy. Prze­ciw­wska­za­nia względ­ne są na­stę­pu­ją­ce: umiar­ko­wa­na ob­tu­ra­cja (FEV₁ <wn. – 3SD lub <wn. – 1,5 l u męż­czyzn i <wn. – 1,2 l u ko­biet), zna­czą­ca nad­re­ak­tyw­ność oskrze­li ujaw­nia­ją­ca się pod­czas spi­ro­me­trii, za­ka­że­nie ukła­du od­de­cho­we­go <2 ty­go­dnie przed ba­da­niem, nie­kon­tro­lo­wa­ne nad­ci­śnie­nie tęt­ni­cze, cią­ża, pa­dacz­ka wy­ma­ga­ją­ca sta­łe­go le­cze­nia far­ma­ko­lo­gicz­ne­go, nad­czyn­ność tar­czy­cy.

Kon­sul­ta­cja: prof. dr hab. med. Je­rzy Ko­ziel­ski

2. Wskaż praw­dzi­we stwier­dze­nia do­ty­czą­ce tocz­nia po­le­ko­we­go:

A. Męż­czyź­ni cho­ru­ją 9-krot­nie rza­dziej niż ko­bie­ty

B. Naj­czę­ściej jest wy­wo­ły­wa­ny przez pro­ka­ina­mid

C. U więk­szo­ści cho­rych wy­stę­pu­ją prze­ciw­cia­ła an­ty­-dsD­NA

D. Stę­że­nie skła­do­wych C3 i C4 do­peł­nia­cza jest z re­gu­ły pra­wi­dło­we

E. Ob­ja­wy kli­nicz­ne ustę­pu­ją zwy­kle w cią­gu kil­ku dni po prze­rwa­niu po­da­wa­nia le­ku, któ­ry wy­wo­łał to­czeń

Wy­bierz ze­staw pra­wi­dło­wych od­po­wie­dzi:

☐1. BDE, ☐2. AC, ☐3. ABC­DE, ☐4. BE, ☐5. BCDE

To­czeń po­le­ko­wy jest wy­wo­ły­wa­nym przez nie­któ­re le­ki ze­spo­łem ob­ja­wów kli­nicz­nych przy­po­mi­na­ją­cych to­czeń ru­mie­nio­wa­ty ukła­do­wy (SLE). Cho­ro­ba wy­stę­pu­je z jed­na­ko­wą czę­sto­ścią u ko­biet i męż­czyzn. Le­kiem naj­czę­ściej wy­wo­łu­ją­cym to­czeń po­le­ko­wy jest pro­ka­ina­mid, któ­ry pro­wa­dzi do roz­wo­ju ob­ja­wów u oko­ło 30% pa­cjen­tów przyj­mu­ją­cych go przez po­nad rok. In­ny­mi pre­pa­ra­ta­mi mo­gą­cy­mi przy­czy­nić się do roz­wo­ju cho­ro­by są: hy­dra­la­zy­na i di­hy­dra­la­zy­na, pe­ni­cy­la­mi­na, me­tyl­do­pa, dil­tia­zem, izo­nia­zyd, mi­no­cy­kli­na, in­flik­sy­mab, eta­ner­cept, in­ter­fe­ron , chlor­pro­ma­zy­na i spo­ra­dycz­nie każ­dy in­ny lek lub zio­ło. Ob­ja­wy kli­nicz­ne cho­ro­by (ob­ja­wy ogól­ne, bó­le mię­śni i sta­wów, za­pa­le­nie błon su­ro­wi­czych) są z re­gu­ły ła­god­niej­sze niż w SLE. U po­nad 90% cho­rych stwier­dza się obec­ność prze­ciw­ciał prze­ciw­hi­sto­no­wych. Stę­że­nie skła­do­wych kom­ple­men­tu naj­czę­ściej nie od­bie­ga od nor­my, zaś prze­ciw­cia­ła an­ty­-dsD­NA są nie­obec­ne. W te­ra­pii scho­rze­nia za­le­ca­ne jest od­sta­wie­nie le­ku wy­wo­łu­ją­ce­go, co po­wo­du­je ustą­pie­nie ob­ja­wów w cią­gu kil­ku dni. Le­cze­nie nie­ste­ro­ido­wy­mi le­ka­mi prze­ciw­za­pal­ny­mi lub chlorochiną rzad­ko jest ko­niecz­ne.

Kon­sul­ta­cja: prof. dr hab. med. Wi­told Tłu­sto­cho­wicz

3. Zgod­nie z no­wą kla­sy­fi­ka­cją kli­nicz­ną typ 4b za­wa­łu ser­ca to:

☐1. Za­wał ser­ca spo­wo­do­wa­ny nie­do­krwie­niem w cza­sie za­bie­gu po­mo­sto­wa­nia aor­tal­no­-wień­co­we­go (CABG)

☐2. Mar­twi­ca ko­mó­rek mię­śnia ser­co­we­go zwią­za­na z za­krze­pi­cą w sten­cie

☐3. Na­gły i nie­ocze­ki­wa­ny zgon ser­co­wy spo­wo­do­wa­ny skrze­pli­ną za­my­ka­ją­cą tęt­ni­cę wień­co­wą

☐4. Mar­twi­ca ko­mó­rek mię­śnia ser­co­we­go wy­wo­ła­na nie­do­krwie­niem pod­czas za­bie­gu prze­zskór­nej an­gio­pla­sty­ki wień­co­wej (PCI)

☐5. Wszyst­kie od­po­wie­dzi są błęd­ne

Zgod­nie z no­wą kla­sy­fi­ka­cją kli­nicz­ną moż­na wy­od­ręb­nić na­stę­pu­ją­ce ty­py za­wa­łu ser­ca: typ 1 – spon­ta­nicz­ny za­wał ser­ca spo­wo­do­wa­ny nie­do­krwie­niem mię­śnia ser­co­we­go w prze­bie­gu nad­żer­ki, roz­war­stwie­nia lub pęk­nię­cia blasz­ki miaż­dży­co­wej; typ 2 – za­wał ser­ca wtór­ny do nie­do­krwie­nia spo­wo­do­wa­ne­go zwięk­szo­nym za­po­trze­bo­wa­niem na tlen lub zmniej­szo­nym je­go do­wo­zem (np. skurcz tęt­ni­cy wień­co­wej, nie­do­krwi­stość, hi­po­to­nia, nad­ci­śnie­nie tęt­ni­cze, za­bu­rze­nia ryt­mu); typ 3 – na­gły zgon ser­co­wy, czę­sto z ob­ja­wa­mi nie­do­krwie­nia mię­śnia ser­co­we­go, cze­mu to­wa­rzy­szy przy­pusz­czal­nie no­we unie­sie­nie od­cin­ka ST lub świe­ży LBBB, bądź udo­ku­men­to­wa­ny ko­ro­na­ro­gra­ficz­nie lub ba­da­niem sek­cyj­nym świe­ży za­krzep, je­śli zgon na­stą­pił przed moż­li­wo­ścią po­bra­nia pró­bek krwi lub w cza­sie po­prze­dza­ją­cym po­ja­wie­nie się ser­co­wych bio­mar­ke­rów we krwi; typ 4a – za­wał ser­ca zwią­za­ny z PCI; typ 4b – za­wał ser­ca zwią­za­ny z za­krze­pi­cą w sten­cie, któ­ra zo­sta­ła udo­ku­men­to­wa­na an­gio­gra­ficz­nie lub ba­da­niem sek­cyj­nym; typ 5 – za­wał ser­ca zwią­za­ny z CABG.

Kon­sul­ta­cja: prof. dr hab. med. Wal­de­mar Ba­na­siak

4. Któ­re z po­niż­szych sche­ma­tów wy­ko­ny­wa­nia ba­dań prze­sie­wo­wych w kie­run­ku ra­ka je­li­ta gru­be­go są wła­ści­we?

A. Fi­be­ro­sig­mo­ido­sko­pia co 10 lat

B. Wlew do­od­byt­ni­czy me­to­dą po­dwój­ne­go kon­tra­stu co 5 lat

C. Ba­da­nie ka­łu na obec­ność krwi uta­jo­nej me­to­dą kla­sycz­ną (FOBT) lub im­mu­no­che­micz­ną (FIT) co 2 la­ta

D. Peł­na ko­lo­no­sko­pia co 10 lat

E. Ba­da­nie per rec­tum co rok

Wy­bierz ze­staw pra­wi­dło­wych od­po­wie­dzi:

☐1. ABC­DE, ☐2. ACE, ☐3. BDE, ☐4. CDE, ☐5. BD

We­dług re­ko­men­da­cji Ame­ri­can Can­cer So­cie­ty (ACS) ba­da­nia prze­sie­wo­we w kie­run­ku ra­ka je­li­ta gru­be­go po­win­no się roz­po­cząć od 50 r.ż. u osób, u któ­rych ry­zy­ko wy­stą­pie­nia te­go no­wo­two­ru nie jest zwięk­szo­ne w po­rów­na­niu z po­pu­la­cją ogól­ną. ACS za­le­ca wy­ko­ny­wa­nie jed­ne­go z na­stę­pu­ją­cych sche­ma­tów: ba­da­nia ka­łu na obec­ność krwi uta­jo­nej (FOBT lub FIT) co rok, fi­be­ro­sig­mo­ido­sko­pii co 5 lat, FOBT lub FIT co rok w sko­ja­rze­niu z fi­be­ro­sig­mo­ido­sko­pią co 5 lat, wle­wu do­od­byt­ni­cze­go me­to­dą po­dwój­ne­go kon­tra­stu co 5 lat, peł­nej ko­lo­no­sko­pii co 10 lat. Obec­ność krwi uta­jo­nej w ka­le, stwier­dze­nie po­li­pów w fi­be­ro­sig­mo­ido­sko­pii lub nie­pra­wi­dło­wo­ści w ba­da­niu dwu­kon­tra­sto­wym je­li­ta gru­be­go na­le­ży za­wsze zwe­ry­fi­ko­wać wy­ko­na­niem peł­nej ko­lo­no­sko­pii. Ba­da­nie per rec­tum ce­chu­je ma­ła czu­łość i nie jest za­le­ca­ne ja­ko ba­da­nie skri­nin­go­we, cho­ciaż po­win­no być wy­ko­ny­wa­ne przed ba­da­niem en­do­sko­po­wym.

Kon­sul­ta­cja: prof. dr hab. med. Adam Dzi­ki

5. Le­ka­mi pierw­sze­go rzu­tu w te­ra­pii nad­ci­śnie­nia tęt­ni­cze­go u cho­rych po trans­plan­ta­cji ner­ki le­czo­nych in­hi­bi­to­ra­mi kal­cy­neu­ry­ny są:

☐1. Sar­ta­ny

☐2. Diu­re­ty­ki pę­tlo­we

☐3. β­-ad­re­no­li­ty­ki

☐4. An­ta­go­ni­ści wap­nia

☐5. In­hi­bi­to­ry ACE

Do­ce­lo­we war­to­ści ci­śnie­nia tęt­ni­cze­go u cho­rych po prze­szcze­pie ner­ki wy­no­szą 130/80 mmHg. W le­cze­niu far­ma­ko­lo­gicz­nym naj­czę­ściej sto­so­wa­ny­mi le­ka­mi w tej gru­pie cho­rych są an­ta­go­ni­ści wap­nia, prze­ciw­dzia­ła­ją­cy na­czy­nio­skur­czo­we­mu wpły­wo­wi cy­klo­spo­ry­ny A i in­nych in­hi­bi­to­rów kal­cy­neu­ry­ny. Pre­fe­ro­wa­ny­mi le­ka­mi są pre­pa­ra­ty am­lo­dy­pi­ny lub ni­tren­dy­pi­ny, któ­rych wpływ na stę­że­nie cy­klo­spo­ry­ny A we krwi jest nie­wiel­ki. Na­to­miast we­ra­pa­mil, dil­tia­zem i ni­kar­dy­pi­na w zna­czą­cy spo­sób wpły­wa­ją na de­gra­da­cję bio­lo­gicz­ną cy­klo­spo­ry­ny A i zwięk­sza­ją jej stę­że­nie we krwi na­wet o 50%. In­hi­bi­to­ry ACE lub sar­ta­ny są le­ka­mi z wy­bo­ru u cho­rych po trans­plan­ta­cji ner­ki z nad­kr­wi­sto­ścią, po­twier­dzo­ną biop­syj­nie prze­wle­kłą ne­fro­pa­tią prze­szcze­pu, u pa­cjen­tów z cu­krzy­cą, biał­ko­mo­czem (bez wzglę­du na je­go etio­lo­gię). W ce­lu kon­tro­li ci­śnie­nia tęt­ni­cze­go u bior­ców prze­szcze­pów ner­ki moż­na tak­że sto­so­wać w ra­zie po­trze­by diu­re­ty­ki, β­-ad­re­no­li­ty­ki i α­-ad­re­no­li­ty­ki.

Kon­sul­ta­cja: prof. dr hab. med. Mag­da­le­na Dur­lik

6. Naj­częst­szą przy­czy­ną wtór­ne­go bło­nia­sto­roz­ple­mo­we­go kłę­busz­ko­we­go za­pa­le­nia ne­rek jest:

☐1. Za­pa­le­nie wsier­dzia

☐2. To­czeń ru­mie­nio­wa­ty ukła­do­wy

☐3. Za­ka­że­nie wi­ru­sem za­pa­le­nia wą­tro­by ty­pu C

☐4. Prze­wle­kła bia­łacz­ka lim­fa­tycz­na

☐5. Za­ka­że­nie wi­ru­sem za­pa­le­nia wą­tro­by ty­pu B

Wtór­ne bło­nia­sto­roz­ple­mo­we kłę­busz­ko­we za­pa­le­nie ne­rek roz­wi­ja się w prze­bie­gu cho­rób do­ty­czą­cych jed­no­cze­śnie ne­rek oraz in­nych na­rzą­dów. W cho­ro­bach tych do­cho­dzi do od­kła­da­nia się kom­plek­sów im­mu­no­lo­gicz­nych w kłę­busz­kach ner­ko­wych. Naj­częst­szą przy­czy­ną te­go scho­rze­nia jest za­ka­że­nie wi­ru­sem za­pa­le­nia wą­tro­by ty­pu C, któ­re mo­że prze­bie­gać z krio­glo­bu­li­ne­mią i ze­spo­łem zmian ukła­do­wych lub zaj­mo­wać wy­łącz­nie ner­ki. In­ny­mi przy­czy­na­mi cho­ro­by mo­gą być: krio­glo­bu­li­ne­mia mie­sza­na nie­zwią­za­na z HCV, prze­wle­kłe za­pa­le­nie wą­tro­by ty­pu B, to­czeń ru­mie­nio­wa­ty ukła­do­wy, za­ka­że­nia bak­te­ryj­ne i ze­spo­ły lim­fo­pro­li­fe­ra­cyj­ne (chło­nia­ki nie­ziar­ni­cze, prze­wle­kła bia­łacz­ka lim­fa­tycz­na). W le­cze­niu cho­rych z gwał­tow­nie po­stę­pu­ją­cą glo­me­ru­lo­pa­tią sto­su­je się do­żyl­ne wle­wy me­ty­lo­pred­ni­zo­lo­nu i cy­klo­fos­fa­mi­du oraz pla­zma­fe­re­zę lub krio­fil­tra­cję. Do­pie­ro po opa­no­wa­niu ostrej fa­zy cho­ro­by na­le­ży włą­czyć od­po­wied­nie le­cze­nie prze­ciw­wi­ru­so­we.

Kon­sul­ta­cja: prof. dr hab. med. Mi­chał My­śli­wiec

7. Zwięk­szo­na ak­tyw­ność fos­fa­ta­zy za­sa­do­wej gra­nu­lo­cy­tów jest ob­ser­wo­wa­na w prze­bie­gu:

A. Cu­krzy­cy

B. Mo­no­nu­kle­ozy za­kaź­nej

C. Noc­nej na­pa­do­wej he­mo­glo­bi­nu­rii

D. Chło­nia­ka Hodg­ki­na

E. Czer­wie­ni­cy praw­dzi­wej

Wy­bierz ze­staw pra­wi­dło­wych od­po­wie­dzi:

☐1. ADE, ☐2. ABC­DE, ☐3. BC, ☐4. DE, ☐5. ACE

Fos­fa­ta­za za­sa­do­wa gra­nu­lo­cy­tów (FAG) jest cy­to­pla­zma­tycz­nym en­zy­mem hy­dro­li­tycz­nym, któ­ry od­gry­wa ro­lę w de­gra­da­cji drob­no­ustro­jów, ma­te­ria­łu ko­mór­ko­we­go i tkan­ko­we­go sfa­go­cy­to­wa­nych przez neu­tro­fi­le. Okre­śle­nie ak­tyw­no­ści FAG ma za­sto­so­wa­nie w róż­ni­co­wa­niu neu­tro­fi­lii (zwięk­sze­nia licz­by gra­nu­lo­cy­tów obo­jęt­no­chłon­nych) spo­wo­do­wa­nej przez za­ka­że­nie i neu­tro­fi­lii w prze­bie­gu prze­wle­kłej bia­łacz­ki szpi­ko­wej (PBSz) oraz w dia­gno­sty­ce in­nych cho­rób ukła­du krwio­twór­cze­go. Przy­czy­na­mi zwięk­szo­nej ak­tyw­no­ści FAG są: od­czyn bia­łacz­ko­wy, sa­mo­ist­ne włók­nie­nie szpi­ku, ery­tro­leu­ke­mia, czer­wie­ni­ca praw­dzi­wa, chło­niak Hodg­ki­na, nad­czyn­ność tar­czy­cy, cu­krzy­ca, cią­ża i ste­ry­do­te­ra­pia. W fa­zie prze­wle­kłej PBSz cha­rak­te­ry­stycz­ne jest zmniej­sze­nie ak­tyw­no­ści FAG. W znacz­nie mniej­szym stop­niu mo­że ono wy­stą­pić tak­że w wi­ru­so­wym za­pa­le­niu wą­tro­by, noc­nej na­pa­do­wej he­mo­glo­bi­nu­rii i mo­no­nu­kle­ozie za­kaź­nej.

Kon­sul­ta­cja: prof. dr hab. med. Wie­sław Ję­drzej­czak

8. Któ­re stwier­dze­nie do­ty­czą­ce te­ra­pii rze­ko­mo­bło­nia­ste­go za­pa­le­nia je­lit nie jest praw­dzi­we?

☐1. W lżej­szych przy­pad­kach wy­star­cza je­dy­nie od­sta­wie­nie an­ty­bio­ty­ku, któ­ry jest od­po­wie­dzial­ny za wy­stą­pie­nie ob­ja­wów kli­nicz­nych

☐2. Je­że­li po­twier­dzo­no zwią­zek cho­ro­by z Clo­stri­dium dif­fi­ci­le sto­su­je się me­tro­ni­da­zol lub wan­ko­my­cy­nę do­ust­nie

☐3. W le­cze­niu cho­rych z nie­droż­no­ścią je­lit może być sku­tecz­ny me­tro­ni­da­zol w po­sta­ci do­żyl­nej

☐4. Le­ki ha­mu­ją­ce pe­ry­stal­ty­kę je­lit na­le­ży po­da­wać wszyst­kim cho­rym

☐5. W za­po­bie­ga­niu na­wro­tom mo­gą mieć zna­cze­nie pro­bio­ty­ki Sac­cha­ro­my­ces bo­ular­dii

Rze­ko­mo­bło­nia­ste za­pa­le­nie je­lit jest ostrą cho­ro­bą bie­gun­ko­wą, któ­rej przy­czy­ną są tok­sy­ny A i B wy­twa­rza­ne przez bak­te­rie Clo­stri­dium dif­fi­ci­le, nad­mier­nie roz­wi­ja­ją­ce się w je­li­cie na sku­tek sto­so­wa­nia an­ty­bio­ty­ków o sze­ro­kim spek­trum dzia­ła­nia. Do­mi­nu­ją­cym ob­ja­wem cho­ro­by jest bie­gun­ka, któ­ra roz­po­czy­na się już w trak­cie sto­so­wa­nia an­ty­bio­ty­ków lub w okre­sie do 6 ty­go­dni po ich od­sta­wie­niu. Te­ra­pia u cho­rych w do­brym sta­nie mo­że być ogra­ni­czo­na do od­sta­wie­nia le­ku, któ­ry wy­wo­łał ob­ja­wy kli­nicz­ne. W le­cze­niu far­ma­ko­lo­gicz­nym sto­su­je się me­tro­ni­da­zol 3 × 500 mg/24h lub wan­ko­my­cy­nę 4 × 125 mg/24h przez 1-2 ty­go­dnie do­ust­nie, a w le­cze­niu na­wro­tów cho­ro­by po­da­je się te sa­me an­ty­bio­ty­ki lub ri­fak­sy­mi­nę (400-800 mg/24h w 2-3 daw­kach po­dzie­lo­nych). W przy­pad­ku wy­stą­pie­nia nie­droż­no­ści je­lit może być sku­tecz­ny me­tro­ni­da­zol w po­sta­ci do­żyl­nej (500 mg co 6 h). W za­po­bie­ga­niu na­wro­tom wy­ka­za­no efektywność droż­dży Sac­cha­ro­my­ces bo­ular­dii. Le­ki prze­ciw­bie­gun­ko­we ha­mu­ją­ce pe­ry­stal­ty­kę je­lit są prze­ciw­wska­za­ne.

Kon­sul­ta­cja: prof. dr hab. med. Ja­ro­sław Re­gu­ła

9. Wskaż błęd­ne sko­ja­rze­nie dwóch do­ust­nych le­ków prze­ciw­cu­krzy­co­wych:

☐1. Po­chod­na sul­fo­ny­lo­mocz­ni­ka + met­for­mi­na

☐2. Gli­ta­zon + akar­bo­za

☐3. Gli­nid + gli­ta­zon

☐4. Met­for­mi­na + akar­bo­za

☐5. Po­chod­na sul­fo­ny­lo­mocz­ni­ka + gli­nid

Je­że­li le­cze­nie cu­krzy­cy ty­pu 2 za po­mo­cą zmian sty­lu ży­cia i jed­ne­go le­ku do­ust­ne­go jest nie­sku­tecz­ne, moż­na za­sto­so­wać te­ra­pię sko­ja­rzo­ną dwo­ma do­ust­ny­mi le­ka­mi prze­ciw­cu­krzy­co­wy­mi. Naj­ogól­niej­sza za­sa­da obo­wią­zu­ją­ca w tym mo­de­lu le­cze­nia mó­wi o nie­łą­cze­niu ze so­bą le­ków o tym sa­mym me­cha­ni­zmie dzia­ła­nia. Na­to­miast do­pusz­czal­ne jest ko­ja­rze­nie le­ków o tym sa­mym ce­lu dzia­ła­nia, ale róż­nych me­cha­ni­zmach far­ma­ko­lo­gicz­nych. Za­le­ca­ny­mi po­łą­cze­nia­mi dwóch le­ków do­ust­nych są: po­chod­na sul­fo­ny­lo­mocz­ni­ka + met­for­mi­na, akar­bo­za lub gli­ta­zon, gli­nid + met­for­mi­na lub akar­bo­za oraz gli­nid + gli­ta­zon. Do­pusz­cza się rów­nież ko­ja­rze­nie met­for­mi­ny z akar­bo­zą lub gli­ta­zo­nem oraz gli­ta­zo­nu z akar­bo­zą. Po­łą­cze­nia prze­ciw­wska­za­ne to: po­chod­na sul­fo­ny­lo­mocz­ni­ka + gli­nid, 2 gli­ta­zo­ny, 2 gli­ni­dy oraz dwie po­chod­ne sul­fo­ny­lo­mocz­ni­ka. War­to wspo­mnieć, że w nie­któ­rych kra­jach za­re­je­stro­wa­ne są pre­pa­ra­ty łą­czą­ce dwa le­ki w jed­nej ta­blet­ce np. met­for­mi­nę z roz­y­gli­ta­zo­nem czy po­chod­ną sul­fo­ny­lo­mocz­ni­ka z met­for­mi­ną.

Kon­sul­ta­cja: dr hab. med. Da­riusz Mo­czul­ski

10. Wskaż praw­dzi­we stwier­dze­nia do­ty­czą­ce kar­dio­mio­pa­tii ta­kot­su­bo:

A. Wy­stę­pu­je głów­nie u męż­czyzn przed 40 r.ż.

B. Cha­rak­te­ry­zu­je się prze­mi­ja­ją­cą, od­cin­ko­wą dys­funk­cją skur­czo­wą ko­niusz­ka le­wej ko­mo­ry

C. W za­pi­sie elek­tro­kar­dio­gra­ficz­nym stwier­dza się od­wró­ce­nie za­łam­ków T, któ­re mo­że być po­prze­dzo­ne unie­sie­niem od­cin­ków ST

D. U więk­szo­ści cho­rych w cią­gu kil­ku mie­się­cy do­cho­dzi do na­wro­tu cho­ro­by

E. Po­ja­wie­nie się dła­wi­co­po­dob­ne­go bó­lu w klat­ce pier­sio­wej czę­sto po­prze­dzo­ne jest stre­sem fi­zycz­nym lub emo­cjo­nal­nym

Wy­bierz ze­staw pra­wi­dło­wych od­po­wie­dzi:

☐1. ABC­DE, ☐2. ABE, ☐3. BCE, ☐4. ACD, ☐5. CDE

Kar­dio­mio­pa­tia ta­kot­su­bo, zwa­na ze­spo­łem prze­mi­ja­ją­ce­go roz­dę­cia (ba­lo­no­wa­nia) ko­niusz­ka le­wej ko­mo­ry, kar­dio­mio­pa­tią stre­so­wą lub ze­spo­łem zła­ma­ne­go ser­ca jest uwa­ża­na za for­mę przej­ścio­we­go ogłu­sze­nia mię­śnia ser­co­we­go o nie­zna­nej etio­lo­gii. Wy­da­je się, że głów­ną ro­lę w po­wsta­wa­niu cho­ro­by od­gry­wa­ją wy­so­kie stę­że­nia ka­te­cho­la­min. Cho­ro­ba do­ty­czy głów­nie ko­biet po me­no­pau­zie, u któ­rych wy­stę­pu­ją czyn­ni­ki ry­zy­ka cho­rób ser­co­wo­-na­czy­nio­wych. Cha­rak­te­ry­zu­je się przej­ścio­wy­mi, roz­le­gły­mi za­bu­rze­nia­mi kurcz­li­wo­ści ko­niusz­ka lub czę­ści środ­ko­wej le­wej ko­mo­ry, bez istot­nych zmian w tęt­ni­cach wień­co­wych w ko­ro­na­ro­gra­fii. Wy­stą­pie­nie ob­ja­wów pod­mio­to­wych czę­sto jest pro­wo­ko­wa­ne przez stres emo­cjo­nal­ny lub fi­zycz­ny. Bar­dzo czę­sto do­cho­dzi do nie­wiel­kie­go wzro­stu mar­ke­rów bio­che­micz­nych mar­twi­cy mię­śnia ser­co­we­go, a cho­ro­ba mo­że prze­bie­gać jak ostry ze­spół wień­co­wy. W za­pi­sie EKG moż­na stwier­dzić głę­bo­kie ujem­ne za­łam­ki T, któ­rych po­ja­wie­nie się by­wa po­prze­dzo­ne unie­sie­niem od­cin­ków ST. Zmia­ny elek­tro­kar­dio­gra­ficz­ne ustę­pu­ją za­zwy­czaj w cią­gu 6-12 mie­się­cy. Na­wrót cho­ro­by jest bar­dzo rzad­ki, a czyn­ność skur­czo­wa le­wej ko­mo­ry nor­ma­li­zu­je się u wszyst­kich cho­rych w cią­gu kil­ku dni lub ty­go­dni.

Kon­sul­ta­cja: doc. dr hab. med. To­masz Hry­nie­wiec­ki