Streszczenie
KOMENTARZ Degeneracyjne zwężenie zastawki aortalnej jest najczęściej występującą w krajach rozwiniętych nabytą wadą zastawkową i stanowi 40% wszystkich wad zastawkowych. Po nadciśnieniu tętniczym i chorobie niedokrwiennej serca jest trzecią najczęstszą chorobą układu krążenia. Częstość jej występowania dodatnio koreluje z wiekiem populacji i ze względu na stale rosnący w społeczeństwach krajów rozwiniętych odsetek osób starszych, będzie się zwiększać. Choroba ta zazwyczaj przez długi czas przebiega bezobjawowo. Od momentu wystąpienia pierwszych objawów – duszności, bólów dławicowych lub omdleń, zwłaszcza w czasie wysiłku – rokowanie wyraźnie się pogarsza. Szacuje się, że od chwili wystąpienia objawów połowa pacjentów leczonych zachowawczo nie przeżywa 2 lat. Chirurgiczne wszczepienie zastawki aortalnej jest ugruntowaną metodą leczenia. Łagodzi objawy lub prowadzi do ich ustąpienia, a przede wszystkim skutecznie zmniejsza ryzyko zgonu. Z wielu badań i rejestrów wiadomo jednak, że co najmniej 30% pacjentów ze stenozą aortalną nie kwalifikuje się do leczenia chirurgicznego z powodu zbyt dużego ryzyka operacyjnego. Właśnie dla nich dostępna jest od kilku lat inna możliwość leczenia: przezcewnikowe wszczepienie zastawki aortalnej (TAVI – transcatheter aortic-valve implantation). Pierwszy zabieg TAVI został przeprowadzony w 2002 r., od tej pory wykonano ich już na świecie około 20 tys. Zabieg polega na dostarczeniu za pomocą cewnika drogą transfemoralną, przez tętnicę pachową lub przez koniuszek serca (rzadziej przez minitorakotomię) zastawki w pozycję aortalną. Następnie, po uprzednim poszerzeniu balonem zwężonej własnej zastawki pacjenta, zastawka zostaje wszczepiona. Na rynku dostępne są obecnie dwa systemy: zastawki samorozprężalne CoreValve (Medtronic) i rozprężane balonem zastawki Edwards Sapien (Edwards Lifesciences). Wcześniej przydatność zabiegów TAVI potwierdzono tylko w jednoośrodkowych, małych badaniach bez randomizacji oraz w rejestrach. Badanie PARTNER (The Placement of Aortic Transcatheter Valves), którego wyniki opublikowano we wrześniu 2010 r. w czasopiśmie „New England Journal of Medicine”, jest pierwszym prospektywnym, wieloośrodkowym badaniem z randomizacją dotyczącym tej kwestii. Porównano w nim dwie metody leczenia pacjentów ze stenozą aortalną, którzy zostali zdyskwalifikowani z leczenia operacyjnego: leczenie zachowawcze i TAVI drogą transfemoralną przy użyciu rozprężanej balonem zastawki Edwards Sapien. Charakterystyka kliniczna pacjentów biorących udział w badaniu jest niezwykle istotna dla pełnego zrozumienia jego wyników i była dość typowa dla tej grupy chorych: średni wiek pacjentów wynosił 83 lata, ponad 90% pacjentów znajdowało się w klasie czynnościowej NYHA III lub IV, ponad 2/3 miało współistniejącą chorobę niedokrwienną serca, około 3/4 przebyło wcześniejszy zabieg rewaskularyzacji, ponad połowa miała współistniejącą chorobę naczyń obwodowych lub mózgowych, około połowa chorowała na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc, ponad 40% miało nadciśnienie płucne. Trudno się zatem dziwić, że chorzy ci zostali zdyskwalifikowani z leczenia operacyjnego. Średnia powierzchnia ujścia aortalnego wynosiła 0,6 cm2, a średnia wartość frakcji wyrzutowej 52%. 84% pacjentów z grupy leczonej zachowawczo w okresie po randomizacji poddanych zostało angioplastyce balonowej.
Dodaj do ulubionych