Jakie leki powinni rutynowo otrzymywać pacjenci po zawale mięśnia sercowego?

Osoby, u których stwierdzono zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, powinny przez 12 miesięcy przyjmować klopidogrel (75 mg/24 h) w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (81mg/24 h). Taka terapia w porównaniu ze stosowaniem samego kwasu acetylosalicylowego zmniejsza o 2,1% bezwzględne ryzyko (NNT=48) zgonu, powtórnego zawału i udaru mózgu. Osoby, u których doszło do zawałumięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, powinny przyjmować klopidogrel w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym przez co najmniej 2 tygodnie. Intensywne leczenie atorwastatyną zmniejsza ryzyko zgonu W badaniu PROVE IT-TIMI 22 (Pravastatin or Atorvastatin Evaluation and Infection Therapy-TIMI 22) wykazano korzyści z zastosowania po zawale wczesnego intensywnego leczenia inhibitorem reduktazy hydroksymetyloglutarylo-CoA (statyną) – atorwastatyną – w celu obniżenia stężenia cholesterolu LDL do<70mg/dl. Po 30 dniach od ostrego zespołu wieńcowego atorwastatyna w dawce 80 mg/24 h zmniejszyła bezwzględne ryzyko zgonu i powtórnego epizodu ostrego zespołu wieńcowego o 1,2% (NNT=83; współczynnik ryzyka [HR – hazard ratio]=0,72; 95% CI, 0,52-0,99). W okresie od 6 do 24 miesięcy od zdarzenia ARR wyniosło 2,6% (NNT=38; HR=0,82; 95% CI, 0,69-0,99). β-adrenolityki znacząco zmniejszają późną umieralność W systematycznym przeglądzie 63 kontrolowanych badań klinicznych z randomizacją zaobserwowano, że w badaniach długookresowych zastosowanie β-adrenolityku znacząco zmniejszało późną umieralność (NNT=48; iloraz szans [OR]=0,77; 95% CI, 0,70-0,85). W innym przeglądzie – 82 badań z randomizacją i kontrolą – wskaźnik umieralności w okresie od 6 miesięcy do 4 lat po zawale znacząco zmalał w grupie pacjentów otrzymujących lek z tej grupy (OR=0,77; 95% CI, 0,69-0,85). Inhibitory ACE zmniejszają umieralność ogólną i liczbę nagłych zgonów sercowych Leczenie inhibitorem ACE należy zastosować niezależnie od wartości frakcji wyrzutowej i obecności dysfunkcji skurczowej lewej komory. W systematycznym przeglądzie, w którym porównywano wskaźniki umieralności długookresowej u pacjentów rozpoczynających terapię tymi lekami w ciągu 14 dni od rozpoznania ostrego zawału mięśnia sercowego z grupą otrzymujących placebo, zaobserwowano, że inhibitory ACE znacząco zmniejszały umieralność ogólną i liczbę nagłych zgonów sercowych w okresie od 2 do 42 miesięcy po zawale (NNT=42; OR=0,83; 95% CI, 0,71-0,97). Leczenie skojarzone eplerenonem i inhibitorem ACE przynosi korzyści pacjentom z pozawałową niewydolnością serca Wydaje się, że wybiórczy antagonista aldosteronu, eplerenon, działa korzystnie u osób ze zmniejszoną po zawale frakcją wyrzutową lewej komory. W badaniu EPHESUS u pacjentów z upośledzoną czynnością skurczową lewej komory dodanie eplerenonu do inhibitora ACE zmniejszało umieralność ogólną (ARR=1,4%; NNT=71; 95% CI, 47-200; RR=0,69; 95% CI, 0,54-0,89) i liczbę nagłych zgonów sercowych (ARR=0,5%; NNT=200;95% CI, 125-∞; RR=0,63; 95% CI, 0,40-1,00) w okresie do 30 dni po zawale. Korzyści obserwowano również po 16 miesiącach leczenia.