Wpływ codziennej doustnej suplementacji wodorowęglanu sodu na szybkość obniżania się GFR we wczesnej nefropatii nadciśnieniowej

KOMENTARZ Omówione powyżej badanie jest prawdopodobnie pierwszym, w którym wykazano wpływ suplementacji NaHCO₃ na spowolnienie progresji przewlekłej choroby nerek u pacjentów bez ewidentnej kwasicy metabolicznej (średnie stężenie HCO₃ wynosiło 26 mmol/l). Kwasica metaboliczna w przewlekłej chorobie nerek pojawia się wraz z obniżeniem współczynnika przesączania kłębuszkowego (GFR). Pośredniczy w rozwoju wielu powikłań charakterystycznych dla schyłkowej niewydolności nerek, takich jak: zaburzenia mineralizacji tkanki kostnej, niedożywienie białkowo-energetyczne, upośledzenie czynności mięśnia sercowego, zaburzenia glikemii, akumulacja β₂-mikroglobuliny, przewlekły stan zapalny oraz zaburzenia wydzielania hormonu wzrostu i hormonów tarczycy. Z niedawnych badań obserwacyjnych wynika, że zarówno niskie (≤17 mmol/l), jak i wysokie (≥27 mmol/l) stężenie wodorowęglanów wiąże się ze wzrostem umieralności w populacji chorych hemodializowanych (podobne dane uzyskano z międzynarodowego badania DOPPS [Dialysis Outcomes and Practice Patterns Study] obejmującego ponad 7000 pacjentów z 7 krajów oraz z amerykańskiego badania obejmującego 50 000 pacjentów). Prawdopodobnie wysokie stężenie wodorowęglanów spowodowane jest niedożywieniem i innymi współistniejącymi chorobami przewlekłymi, szczególnie wątroby i płuc. Niskie stężenie wodorowęglanów wywołane jest zaawansowaną kwasicą powstałą wskutek przewlekłej choroby nerek. Z tego powodu w wytycznych KDOQI (Kidney Disease Outcomes Quality Initiative) zaleca się okresową ocenę całkowitego CO₂ w osoczu i utrzymywanie stężenia HCO₃ ≥22 mmol/l.