Streszczenie
Szmer Austina Flinta Austin Flint był amerykańskim lekarzem praktykującym w pierwszej połowie XIX w. i prawdziwym pionierem edukacji medycznej. Był współzałożycielem dwóch uczelni medycznych: Buffalo Medical College (obecnie State University of New York w Buffalo) i Bellevue Medical College (połączone później z New York University College of Medicine). Wykładał na sześciu uczelniach medycznych. Płodny autor, ma na swoim koncie ponad 200 publikacji, napisał też jeden z najważniejszych podręczników swojej epoki: „A Treatise on the Principles and Practice of Medicine”, który doczekał się sześciu wydań. Szmer Austina Flinta jest śródrozkurczowym, dudniącym dźwiękiem występującym w niektórych przypadkach niereumatycznej niedomykalności zastawki aortalnej. Jest w praktyce nieodróżnialny od szmeru towarzyszącego zwężeniu zastawki mitralnej. Flint postulował, że jest on wynikiem cofania się strumienia krwi przez zastawkę dwudzielną, który wpycha płatki zastawki do tyłu, co prowadzi do zmniejszenia średnicy ujścia i zaburzenia przepływu z lewego przedsionka do lewej komory. Istnieje wiele teorii na temat przyczyn szmeru Austina Flinta, wśród nich wymienia się: wibrację przedniego płatka zastawki mitralnej wywołaną przez cofający się strumień krwi, mieszanie się wstecznego strumienia krwi ze strumieniem krwi napływającej z lewego przedsionka, uderzanie zawracającej krwi o wsierdzie serca lewego lub kombinację wszystkich tych zdarzeń. Zespół Barlowa Południowoafrykański lekarz John Barlow po raz pierwszy złożył manuskrypt swojej pracy poświęconej wypadaniu zastawki mitralnej do „Circulation”, ale artykuł odrzucono ze względu na „zbyt daleko idące wnioski”. Po dokonaniu znacznych skrótów Barlow ostatecznie opublikował pracę w 1968 r. w „British Heart Journal”. Mimo początkowych problemów z publikacją artykuł wywołał znaczne zainteresowanie. Według ISI Web of Knowledge praca Barlowa jest trzynastą pod względem częstości cytowania publikacją w 101-letniej historii czasopisma (które w 1996 r. zmieniło nazwę na „Heart”); dotychczas cytowana była blisko 400 razy. W pracy tej Barlow opisuje cechy wypadania zastawki mitralnej u 90 pacjentów z tzw. klikami niewyrzutowymi, późnymi szmerami skurczowymi lub kombinacją obu zdarzeń. Klik odpowiada momentowi, w którym dochodzi do maksymalnego rozciągnięcia płatków zastawki mitralnej. Muzyczny późny szmer skurczowy wynika z niedomykalności zastawki mitralnej, powstałej w efekcie wypadnięcia płatków (wideo 1, nagranie audio szmeru, dostępne jest wraz z pełnym tekstem artykułu na stronie NEJM.org). Szmer jest najgłośniejszy przy koniuszku serca lub wzdłuż lewego brzegu mostka. Klik i szmer mogą występować jednocześnie, choć częściej klik inicjuje szmer. Mogą nawet występować liczne kolejne kliki. Klik lub szmer związane z wypadaniem płatka zastawki mitralnej przesuwają się bliżej pierwszego tonu serca (S1) w pozycji stojącej i bliżej drugiego tonu serca (S2) w pozycji siedzącej. Barlow uzupełnił obserwacje z badań osłuchowych nagraniami fonokardiograficznymi, potwierdzającymi jego odkrycia. Zespół Barlowa to zespół objawów wywołanych wypadnięciem płatka zastawki mitralnej. Pacjenci z zespołem Barlowa doświadczają całego zakresu objawów, począwszy od tylko kliku lub szmeru po kołatanie serca, ból w klatce piersiowej czy omdlenia. Szmer Cabota-Locke’a Richard Cabot był amerykańskim lekarzem i pionierem nauczania medycyny. Uznany przez swoich kolegów i uczniów za specjalistę w zakresie diagnostyki, wprowadził metodę analizowania przypadku do Harvard Medical School oraz zapoczątkował cykl opisów przypadków klinicznych (Case Histories of the Massachusetts General Hospital), do dziś regularnie publikowanych w „New England Journal of Medicine”. Cabot był gorącym orędownikiem rozszerzenia opieki społecznej oraz takiego podejścia do opieki medycznej i zbierania wywiadu, które w centrum uwagi stawia pacjenta. Brał udział w stworzeniu w 1905 r. pierwszego wydziału opieki społecznej w USA, przy Massachusetts General Hospital. Współpracując ze swoim kolegą, Frankiem Lockiem, Cabot opublikował opis serii trzech przypadków ciężkiej niedokrwistości z towarzyszącym szmerem u pacjentów, u których rozpoznano chorobę zastawek, ale badania post mortem wykazały, że zastawki były prawidłowe. Szmer Cabota-Locke’a jest szmerem rozkurczowym, o brzmieniu podobnym do dźwięku towarzyszącego niedomykalności zastawek aorty, ale bez stopniowego wyciszania; najwyraźniej słyszalny wzdłuż lewego brzegu mostka. Szmer ustępuje wraz z wyleczeniem niedokrwistości. Szmer Careya Coombsa Anglik Carey Coombs był specjalistą w dziedzinie gorączki reumatycznej. W 1924 r. wydał książkę „Rheumatic Heart Diseases”, opartą na ponad 600 przypadkach ze swej praktyki. Szmer Careya Coombsa jest krótkim szmerem śródrozkurczowym, wywołanym aktywnym reumatoidalnym zapaleniem mięśnia sercowego połączonym z zapaleniem zastawki mitralnej. Jest on miękki, niski, najlepiej słyszalny w rejonie koniuszka. Często jest przejściowy, pojawia się w ostrym reumatycznym zapaleniu zastawki mitralnej i ulega wyciszeniu lub przemija wraz z ustąpieniem ostrego rzutu choroby. Przypuszcza się, że szmer ten jest wynikiem turbulencji strumienia krwi wywołanej pogrubieniem płatków zastawki mitralnej. Choć dźwiękiem przypomina rozkurczowe dudnienie towarzyszące zwężeniu zastawki mitralnej, szmerowi Careya Coombsa nie towarzyszy trzask otwarcia, wzmocnienie przedskurczowe czy głośny ton pierwszy, ale szmer ten może następować po trzecim tonie (galopie). Ten ostatni może być początkowo mylony z trzaskiem otwarcia zastawki. Szmer Docka W nekrologu, jaki ukazał się w „New York Times”, amerykański lekarz William Dock był opisany jako oddany nauce krewki wizjoner. Jego prorocze przestrogi rzucały wyzwanie konwencjonalnym poglądom. Już w latach 30. minionego wieku podawał w wątpliwość korzyści z przedłużonego leżenia pacjentów hospitalizowanych, a dekadę później przestrzegał, że dieta bogata w tłuszcze może prowadzić do zatkania tętnic. Był także popularyzatorem w medycynie tzw. prawa Suttona: Willie Sutton, złodziej, na pytanie dlaczego okrada banki odpowiadał: „bo tam są pieniądze”. Dock nauczał, że jeśli wartość leży w danym teście diagnostycznym, powinien on być wykonany natychmiast, z pominięciem etapów ogólnie przyjętego algorytmu. W 1967 r. w opisie przypadku Dock przedstawił szmer, noszący dziś jego imię, u pacjenta z niewydolnością serca będącą wynikiem nadciśnienia tętniczego; u pacjenta nie stwierdzano ewidentnych cech wady zastawek. W wyraźnie zaznaczonym obszarze, 4 cm na lewo od mostka, w trzeciej przestrzeni międzyżebrowej, słyszalny był jednak ciągły szmer rozkurczowy, z wczesnymi późnym zaakcentowaniem, wykrywalny tylko wtedy, gdy pacjent siedział w pozycji wyprostowanej. Zapis fonokardiograficzny wykazał, że pod względem morfologicznym różni się on od innych opisanych szmerów. W badaniu post mortem wykryto znaczne zwężenie gałęzi zstępującej lewej tętnicy wieńcowej, podczas gdy zastawki serca, duże naczynia oraz ujście tętnicy wieńcowej były prawidłowe. Szmer Docka jest najgłośniejszy podczas rozkurczu, ma największe natężenie w szczycie przedskurczowym, co odpowiada przepływowi krwi przez tętnicę wieńcową. Badacz wysnuł wniosek, że szmer ten jest wynikiem zwężenia lewej przedniej tętnicy zstępującej i stwierdził, że powstaje analogicznie do szmerów słyszalnych w przypadkach zwężenia tętnic nerek i wątroby.
Dodaj do ulubionych