Streszczenie
KOMENTARZ W kardiologii przez lata poszukiwano wskaźnika, dzięki któremu można byłoby bardzo szybko rozpoznać zawał mięśnia sercowego. Wskaźnikiem takim okazała się troponina, której oznaczanie wprowadzono do praktyki klinicznej. Wcześniej, gdy jako wskaźnik zawału mięśnia sercowego wykorzystywano aktywność enzymów tkankowych, musiało minąć kilka godzin od zawału, żeby można było potwierdzić rozpoznanie w badaniach laboratoryjnych. W nefrologii podstawowym wskaźnikiem upośledzenia czynności wydalniczej nerek jest stężenie kreatyniny w surowicy. Wzrasta ono powoli po ostrym uszkodzeniu nerek i dopiero po co najmniej 24 h od momentu uszkodzenia możemy oczekiwać podwyższenia istotnego klinicznie. W wielu przypadkach może się okazać, że to zbyt późno. Trwają więc poszukiwania wskaźnika, na podstawie którego można byłoby wcześniej rozpoznać ostre uszkodzenie nerek i wdrożyć działania zapobiegawcze. Wśród nowych obiecujących wskaźników ostrego uszkodzenia nerek należy wymienić NGAL. Ponieważ koszt oznaczenia stężenia NGAL nadal jest kilkakrotnie wyższy niż oznaczenia stężenia kreatyniny w surowicy, nie zostało ono jeszcze szeroko wprowadzone do praktyki klinicznej. Nie u każdego chorego konieczne jest oznaczanie stężenia NGAL zamiast kreatyniny, jednak w uzasadnionych przypadkach, wymagających wczesnego rozpoznania ostrego uszkodzenia nerek, może być ono bardzo przydatne. Przy ostrym uszkodzeniu nerek stężenie NGAL wzrasta już po 2 h, zarówno w moczu, jak w osoczu krwi, natomiast wzrost stężenia kreatyniny w surowicy będzie uchwytny dopiero po 24 h. Wczesne rozpoznanie ostrego uszkodzenia nerek przyspiesza znacząco podjęcie działań, które powinny polegać na szybkim usunięciu przyczyny uszkodzenia oraz na wyeliminowaniu leków nefrotoksycznych. W konsekwencji może okazać się, że oznaczając stężenie NGAL zamiast stężenia kreatyniny, jesteśmy w stanie ograniczyć ryzyko zgonu chorych z ostrym uszkodzeniem nerek.
Dodaj do ulubionych