Streszczenie
Komentarz Częstość występowania migotania przedsionków (AF) rośnie wraz z wiekiem, podobnie jak ryzyko najgroźniejszego z powikłań AF, jakim jest udar mózgu mogący stać się przyczyną zarówno ciężkiego inwalidztwa, jak i przedwczesnej śmierci. Wykazano, że zakres niepełnosprawności pacjentów wynikającej z powikłań udarowych AF może być większy, niż dotychczas przypuszczano. Oprócz udarów z burzliwymi objawami neurologicznymi dochodzić może do często subklinicznych mikrozatorów prowadzących do stopniowego, postępującego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, przejawiającego się upośledzeniem funkcji poznawczych. Skuteczne i bezpieczne leczenie zapobiegające udarom mózgu nabiera zatem dodatkowego znaczenia. Od lat najskuteczniejszym sposobem zapobiegania powikłaniom zakrzepowo-zatorowym u osób z AF jest przewlekłe stosowanie doustnych antagonistów witaminy K lub, gdy takie leczenie jest przeciwwskazane, kwasu acetylosalicylowego. Stosowanie antagonistów witaminy K ma wiele ograniczeń, spośród których najważniejszym jest zwiększenie ryzyka powikłań krwotocznych wynikające z trudności w ustaleniu skutecznej i bezpiecznej dawki terapeutycznej leku. Praca poglądowa Schirmera i wsp. przedstawia opinię autorów na temat zastosowania u chorych z AF nowych doustnych leków przeciwzakrzepowych, tzn. bezpośrednich inhibitorów trombiny oraz inhibitorów czynnika Xa. Leki te w ostatnich latach znalazły już kliniczne zastosowanie w profilaktyce powikłań zakrzepowych po dużych operacjach ortopedycznych.
Dodaj do ulubionych