Wpływ wieloletniego intensywnego wyrównywania glikemii na ryzyko wystąpienia powikłań sercowo-naczyniowych u chorych na cukrzycę

Komentarz W marcowym numerze „New England Journal of Medicine” ukazał się kolejny artykuł istotny w dziedzinie diabetologii poświęcony badaniu ACCORD. Cukrzyca typu 2 jest silnym, niezależnym czynnikiem ryzyka rozwoju powikłań układu krążenia, prowadzących do wzrostu ryzyka przedwczesnego zgonu. W wielu badaniach epidemiologicznych wykazano zależność pomiędzy hiperglikemią a ryzykiem wystąpienia tych powikłań. Intensywne leczenie hipoglikemizujące u chorych na cukrzycę typu 2 trwającą ponad 10 lat, obciążonych dodatkowo zwiększonym ryzykiem rozwoju chorób układu krążenia, powinno, jak wstępnie założyli badacze, prowadzić do zmniejszenia ryzyka rozwoju powikłań cukrzycy. Po trwającej średnio 3,7 roku obserwacji okazało się, że co prawda bardzo szybkiemu wyrównaniu glikemii towarzyszyło zmniejszenie częstości występowania zawałów mięśnia sercowego niezakończonych zgonem, ale równocześnie stwierdzono wzrost całkowitego ryzyka zgonów. Fakt ten skłonił badaczy do zakończenia intensywnej terapii i podjęcia standardowego leczenia u wszystkich pacjentów (HbA_1c 7,0-7,9%). Uważam, że nie wyjaśniono jednoznacznie przyczyn wzrostu liczby zgonów w grupie pacjentów leczonych intensywnie. Wyniki badania sugerują, iż nie wynikało to ze wzrostu liczby epizodów hipoglikemii; być może na zwiększenie ryzyka zgonów wpływał rodzaj zastosowanych leków. W grupie osób poddanych intensywnej terapii w znamiennie większym stopniu rozwijała się otyłość (aż u 17,1% wzrost masy ciała w czasie badania był wyższy niż 10 kg, zaś w grupie leczonych standardowo u 8,5% badanych).