Wpływ wysiłku fizycznego na funkcję nerek

Komentarz W przeprowadzonym w populacji amerykańskiej w latach 1999-2004 badaniu NHANES III wykazano, że u ok. 17% osób powyżej 20. r.ż. występują cechy przewlekłej choroby nerek, co stanowi niemal 16% wzrost w porównaniu z danymi uzyskanymi z poprzedniej edycji badania, przeprowadzonej dziesięć lat wcześniej. Ostatnią fazą przewlekłej choroby nerek jest schyłkowa niewydolność nerek, której częstość występowania wzrosła w ciągu 20 lat niemal dwukrotnie i szacuje się, że w samych Stanach Zjednoczonych do 2030 r. choroba ta dotknie niemal 2 mln obywateli. Liczne badania i obserwacje potwierdziły, iż regularny aerobowy wysiłek fizyczny zmniejsza ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2 oraz chorób układu krążenia, które są główną przyczyną przewlekłej choroby nerek. Z drugiej strony uprzednio występująca przewlekła choroba nerek zwiększa per se ryzyko wystąpienia chorób układu krążenia, co potwierdziła również obserwacja przeprowadzona w populacji europejskiej. Mimo to wspomniana wyżej analiza populacji amerykańskiej, jak również wyniki uzyskane z badania populacji europejskiej nie potwierdzają jednoznacznie korzystnego wpływu wysiłku fizycznego na wzrost GFR. Nasuwa się zatem pytanie, czy regularna aktywność fizyczna rzeczywiście poprawia funkcję nerek? Obecnie istnieje niewiele badań dotyczących bezpośredniego wpływu regularnego wysiłku fizycznego na funkcję nerek. Dotychczasowe analizy opierają się w głównej mierze na ankietowej ocenie aktywności fizycznej (ocena subiektywna). Dotyczy to dwóch poprzednich analiz badania NHANES III oraz jednego badania norweskiego. W norweskim badaniu HUNT II (Second Health Survey of Nord-Trondelag) przeprowadzonym w grupie ponad 65 tys. osób stwierdzono, że regularny wysiłek fizyczny oprócz poprawy wyrównania cukrzycy i redukcji otyłości powoduje także wzrost eGFR oraz zmniejsza stężenie cytokin prozapalnych wyrażone spadkiem stężenia CRP.