Komentarz Zmienność ciśnienia tętniczego krwi jest jego naturalną własnością, odzwierciedlającą różnorodność i złożoność mechanizmów jego regulacji. Informacja na temat trudności wynikających z rozpoznania i modyfikacji leczenia nadciśnienia na podstawie pojedynczego pomiaru ciśnienia krwi nie
jest zaskakująca. W ostatnich latach wysokość ciśnienia tętniczego krwi zaczęto postrzegać jako zmienną ciągłą, niemożliwą do dokładnej oceny, z wyjątkiem dokonywania wielu pomiarów w różnych sytuacjach. Wiadomo także, że najbardziej precyzyjną techniką pozwalającą na ocenę wartości i zmienności ciśnienia tętniczego jest jego 24-godzinna rejestracja (ABPM – ambulatory blood pressure monitoring). Niemniej jednak wobec ciągle zbyt małej dostępności ABPM warto sobie uświadomić, że w codziennej praktyce klinicznej pomiary ciśnienia tętniczego mogą być jednymi z najmniej dokładnych badań, które jednocześnie mają największy wpływ na postępowanie z chorym. Omawiane badanie porusza zatem kwestię zasadniczą dla postępowania w codziennej praktyce lekarskiej. Według obowiązujących wytycznych postępowania w nadciśnieniu tętniczym do rozpoznania nadciśnienia konieczne jest stwierdzenie trwale podwyższonych wartości ciśnienia na co najmniej dwóch wizytach lekarskich, podczas których należy wykonać przynajmniej dwa pomiary ciśnienia, a w przypadku rozbieżności wyników konieczne jest wykonanie pomiarów dodatkowych. Im większa ich liczba podczas pojedynczej wizyty, tym bardziej wiarygodna ocena rzeczywistego ciśnienia podczas danej wizyty. Takie postępowanie eliminuje zmienność krótkoterminową ciśnienia zależną w głównej mierze od czynników emocjonalnych. Omawiana praca podkreśla wartość seryjnych 5-6 pomiarów ciśnienia, co pozwala na optymalizację leczenia.
Dodaj do ulubionych