Streszczenie
Jak narodziła się ta nowa teoria? Jakie dowody naukowe za nią przemawiają, a jakie jej przeczą? Czy to odkrycie zasługuje na miano rewolucyjnego? Na te pytania spróbowano odpowiedzieć w poniższym artykule. Odkrycie Zamboniego zapoczątkowało próby leczenia CCSVI za pomocą zabiegów wewnątrznaczyniowych. Należy jednak podkreślić, że na obecnym etapie wiedzy stosowanie jakichkolwiek metod terapii, w warunkach innych niż badania doświadczalne, nie ma żadnego uzasadnienia i jest niezgodne z dobrą praktyką lekarską i medycyną opartą na dowodach naukowych (EBM).
Układ żylny w SM
Ocena ewentualnej roli układu żylnego w powstawaniu zmian demielinizacyjno-zapalnych w SM nie jest zagadnieniem nowym. Już pierwsze badania histopatologiczne mózgowia w SM wykazały obecność nacieków okołożylnych w obrębie typowych plak, które często powiększały się, wędrując wzdłuż naczyń żylnych. Takie wydłużenia plaki określane są terminem Dawson’s fingers. Także nowsze badania poświęcono temu zagadnieniu. Na przykład Tan i wsp. przeprowadzili na oddziałach radiologii szpitali uniwersyteckich w Amsterdamie i Jenie szczegółowe badania dotyczące analizy lokalizacji typowych ognisk SM za pomocą obrazowania przy użyciu wenografii rezonansu magnetycznego (MR) o dużej rozdzielczości. Wykazano, że typowy owalny kształt ognisk demielinizacyjno-zapalnych oraz ich charakterystyczny układ okołokomorowy wynikają z ich lokalizacji wzdłuż osi drobnych żył, czyli wiążą się z anatomią układu żylnego. Wenografia MR jest precyzyjnym narzędziem pozwalającym dokładnie zobrazować układ żylny in vivo.
Dodaj do ulubionych