Streszczenie
Standardowe badanie MR w praktyce klinicznej
Rutynowe obrazowanie rezonansu magnetycznego mózgowia i rdzenia kręgowego zawiera sekwencje przedstawiające różnice między tkankami, co odzwierciedla odmienne odpowiedzi protonów w poszczególnych tkankach. W SM standardowe badanie obejmuje ocenę w obrazach T1 i T2 zależnych oraz po podaniu środka cieniującego. W obrazach T1 zależnych (spin-siatka) tłuszcz jest jasny, a woda ciemna, co zapewnia dobry kontrast między istotą białą i szarą. W obrazach T2 zależnych (spin-spin) tłuszcz jest ciemny, a woda jasna, dlatego procesy patologiczne przebiegające z obrzękiem w tym obrazowaniu będą przedstawione jako jasne ogniska. Opcja FLAIR (fluid-attenuated inversion recovery) jest odmianą obrazowania T2 zależnego, w której dodatkowy impuls inwersji wygasza sygnał wody z przestrzeni zawierających płyn mózgowo-rdzeniowy, takich jak komory mózgu, co pozwala na dokładne obrazowanie zmian okołokomorowych i przykorowych, typowych dla SM. Obrazowanie z opcją FLAIR ułatwia także dokładną ocenę liczby i objętości zmian i jest powszechnie stosowane w badaniach klinicznych oceniających skuteczność immunoterapii.
Obrazowanie T2 zależne lub FLAIR w projekcji strzałkowej są szczególnie przydatne dla oceny zajęcia ciała modzelowatego oraz wykazania obecności tzw. palców Dawsona, czyli zmian okołokomorowych równoległych do przeszywających naczyń żylnych. Oba te rodzaje zmian są typowe dla demielinizacji i dlatego ich stwierdzenie jest pomocne w potwierdzeniu rozpoznania tej choroby.
W ustaleniu rozpoznania i monitorowaniu skuteczności leków modyfikujących przebieg choroby przydatne jest również badanie po podaniu dożylnym środka cieniującego. Środki cieniujące oparte na gadolinie powodują skrócenie obrazowania T1 zależnego, co sprawia, że obszary zmienione chorobowo stają się jaśniejsze. Jeśli czynny proces zapalny związany jest ze wzrostem przepuszczalności bariery krew-mózg, zmiany po podaniu kontrastu (Gd+) mogą być widoczne w tkankach jako obszary nieprawidłowego wzmocnienia. Stwierdzenie zmian Gd+ jest pomocne w ustaleniu prawdopodobnego rozpoznania SM, a także w ocenie aktywności choroby (patrz niżej). W przeciwieństwie do zmian w obrazach T2 zależnych, stwierdzenie zmian Gd+ świadczy o aktywnym procesie chorobowym, ponieważ zmiany te wykazują wzmocnienie po podaniu środka cieniującego przez krótki czas, zazwyczaj tygodni (ryc. 1).
Mimo że urządzenia wykorzystywane do badań są podobne, w poszczególnych ośrodkach stosowane są często różne protokoły badań. Odzwierciedla to preferencje ośrodków, wymagania dotyczące szybkości i rozdzielczości obrazu, a niekiedy wynika z ograniczeń związanych z konkretnym modelem sprzętu używanego w danej pracowni.
Dodaj do ulubionych