Streszczenie
Ostatnie odkrycia
Mimo zarejestrowania w ostatnich 5 latach sześciu leków o ukierunkowanym działaniu leczenie chorych na RCC zaawansowanego lub z przerzutami nadal stanowi problem kliniczny. Szybkie rozszerzenie możliwości terapeutycznych przyczyniło się od poprawy przeżycia całkowitego i przeżycia bez progresji nowotworu, choć długotrwałe całkowite odpowiedzi terapeutyczne są rzadkie. Różnorodność dostępnych metod leczenia utrudnia jednak wybór postępowania najwłaściwszego dla poszczególnych chorych, zaprojektowanie badań o odpowiednio porównywalnych ramionach i punktach końcowych, wyłonienie dobrze tolerowanych i skutecznych skojarzeń leków oraz sekwencji ich podawania, a także określenie roli i znaczenia leczenia ukierunkowanego przed i po operacji.
Podsumowanie
W leczeniu chorych na RCC zaawansowanego lub z przerzutami zasadniczą rolę odgrywają leki, dla których punktami uchwytu są czynnik wzrostu śródbłonka naczyń i cel rapamycyny u ssaków. Trwają badania doświadczalne mające na celu opracowanie nowych strategii postępowania, a także dokładne wyjaśnienie znaczenia białka von Hippla-Lindaua w szlaku przemian jasnokomórkowego RCC. Można się spodziewać, że obecne i zaplanowane na przyszłość badania pozwolą na opracowanie schematów terapeutycznych zawierających leki mniej toksyczne i skuteczniejsze, a także określą rolę leczenia skojarzonego u chorych na zaawansowanego RCC.
Słowa kluczowe
jasnokomórkowy, cel rapamycyny u ssaków, rak nerkowokomórkowy, leczenie ukierunkowane, inhibitor kinazy tyrozynowej, czynnik wzrostu śródbłonka naczyń, choroba von Hippla-Lindaua
Wprowadzenie
Rak nerkowokomórkowy (RCC) jest jednym z najczęstszych nowotworów złośliwych występujących u dorosłych w Stanach Zjednoczonych (zajmuje siódme miejsce wśród nowotworów u mężczyzn i ósme u kobiet). W 2010 r. stwierdzono 58 240 nowych zachorowań i 13 040 zgonów z tego powodu. Ogólna częstość rozpoznawania raka nerki zwiększa się, przynajmniej częściowo, dzięki coraz powszechniejszemu stosowaniu przeglądowych badań obrazujących narządy, takich jak tomografia komputerowa (TK) i rezonans magnetyczny (MR). Mimo coraz częstszego rozpoznawania raka nerki i podejmowania leczenia liczba zgonów z tego powodu nie zmniejsza się, w dużej mierze z powodu znacznej umieralności wśród chorych w stadium uogólnienia procesu nowotworowego.
W ostatnich 5 latach zasady leczenia systemowego chorych na RCC zaawansowanego i z przerzutami (metastatic RCC, mRCC) uległy zdecydowanym zmianom. Nastąpiło to po zarejestrowaniu przez FDA sześciu leków o działaniu ukierunkowanym przeciwko szlakom przemian związanych z czynnikiem wzrostu śródbłonka naczyń (vascular endothelial growth factor, VEGF) i celem rapamycyny u ssaków (mammalian target of rapamycin, mTOR). Leki hamujące aktywność VEGF w dużej mierze zastąpiły oparte na cytokinach schematy leczenia pierwszego rzutu u wielu chorych na jasnokomórkowego raka nerki, choć w wybranych sytuacjach właściwą metodą jest nadal podawanie dużych dawek interleukiny 2(IL-2). Biorąc pod uwagę liczbę dostępnych obecnie metod leczenia, onkolog może się poczuć jak przysłowiowy człowiek z dwoma zegarkami, który nigdy nie jest pewien godziny, zaś wybór metody leczenia systemowego, którą należałoby zastosować, pozostaje niejednoznaczny. Autorzy niniejszego artykułu skupili się na postępach w metodach ukierunkowanego leczenia chorych na jasnokomórkowego RCC oraz wynikach ostatnich badań klinicznych i przedklinicznych poświęconych temu zagadnieniu. Schematy ukierunkowanego leczenia chorych na RCC innego typu niż rak jasnokomórkowy przedstawiono niedawno w innym doniesieniu. Gdy było to możliwe, badania wyłaniano na podstawie nadanego im numeru narodowego doświadczenia klinicznego (National Clinical Trial, NCT), aby ułatwić czytelnikowi ich odnalezienie na stronie internetowej zawierającej rejestr badań klinicznych National Institutes of Health.
Dodaj do ulubionych
