Streszczenie
Częstość występowania raka gruczołowego przełyku wśród mieszkańców krajów zachodnich stopniowo zwiększa się w ostatnich dziesięcioleciach, tymczasem wyniki leczenia chorych na ten nowotwór poprawiły się tylko nieznacznie. W latach 1975-2005 częstość zachorowań Amerykanów na raka przełyku zwiększyła się siedmiokrotnie, chociaż niektóre dowody naukowe świadczą o zwolnieniu tej tendencji wzrostowej. Znakomita większość chorych na raka przełyku umiera z jego powodu, ale postępy leczenia skojarzonego wydają się poprawiać odległe wyniki uzyskiwane u chorych na nowotwór zaawansowany miejscowo.
Rak gruczołowy przełyku rozwija się zazwyczaj w jego odcinku dalszym lub w połączeniu przełykowo-żołądkowym (gastroesophageal junction, GEJ). Standardowe metody leczenia chorych na ten nowotwór opierają się na wynikach wcześniejszych badań przeprowadzonych w czasach, gdy rozpoznawano najczęściej raka płaskonabłonkowego rozwijającego się głównie w wyższych odcinkach przełyku. Dla nowotworu o takim właśnie utkaniu opracowano system klasyfikacji stopnia zaawansowania oraz metody leczenia chirurgicznego i systemowego. Dopiero ostatnio położono większy nacisk na zdobycie danych pozwalających nie tylko na opracowanie odmiennych metod postępowania z chorymi na raka gruczołowego i chorymi na raka płaskonabłonkowego, ale również na optymalizację leczenia zmian o różnym położeniu anatomicznym w górnym odcinku przewodu pokarmowego. Dane, na których oparto bieżące wytyczne postępowania z chorymi na raka gruczołowego GEJ (GEJ adenocarcinoma, GEJA), uzyskano z rozmaitych randomizowanych badań klinicznych przeprowadzonych z udziałem chorych na raka przełyku lub raka żołądka, z których uzyskiwano jedynie ograniczone informacje o podgrupie chorych na GEJA lub nie były one dostępne. Dotychczasowe dane pochodzą jedynie z tych badań klinicznych, mimo to trzeba się na nich oprzeć, by opracować obowiązujące obecnie postępowanie z chorymi i zaplanować badania, mające na celu dalszą poprawę wyników leczenia.
Dodaj do ulubionych