Czynniki rokownicze w nowo rozpoznanym raku gruczołu krokowego i ich wpływ na wybór leczenia

Zakres możliwości leczenia chorych na raka gruczołu krokowego odzwierciedla heterogenność tego nowotworu. W pewnych okolicznościach właściwe jest wprawdzie prowadzenie aktywnej obserwacji, jednak u chorych obciążonych małym lub umiarkowanym ryzykiem często wybiera się pojedynczą metodę leczenia radykalnego (operację, napromienianie wiązkami zewnętrznymi lub brachyterapię). U chorych na nowotwory bardziej zaawansowane lub agresywne stosuje się na ogół leczenie skojarzone, na które składają się radioterapia z ablacją androgenową lub operacja uzupełniana napromienianiem i (lub) leczeniem przeciwandrogenowym, w zależności od wyniku ostatecznego badania histopatologicznego. Trwają badania oceniające następstwa dodania chemioterapii systemowej. Wybór metody postępowania najwłaściwszej dla danego chorego wymaga uwzględnienia wielu czynników. Od połowy lat 90. ubiegłego wieku wykorzystywano w tym celu stopień zaawansowania nowotworu, stężenie swoistego antygenu sterczowego (prostate specific antigen, PSA) oraz punktację w skali Gleasona, na podstawie których wyodrębniano 3 różne grupy ryzyka.