Podejście wielospecjalistyczne i wybór metody postępowania u chorych na raka gruczołu krokowego

WPROWADZENIE

Rak gruczołu krokowego zajmuje drugie miejsce wśród nowotworów umiejscowionych poza skórą pod względem częstości występowania u mężczyzn w Stanach Zjednoczonych. W 2012 r. rozpoznano go u 241 740 Amerykanów. Mimo tak wysokich wskaźników zachorowalności swoista dla raka gruczołu krokowego umieralność jest stosunkowo niewielka. Wyniki badań populacyjnych wskazują, że rak gruczołu krokowego jest przyczyną zgonu około 14% mężczyzn, u których ustalono takie rozpoznanie. Wśród chorych obciążonych małym ryzykiem (punktacja w skali Gleasona ≤6, stężenie swoistego antygenu sterczowego [prostate-specific antigen, PSA] przed rozpoczęciem leczenia <10 ng/ml i stopień klinicznego zaawansowania nowotworu T1c lub T2a) rokowanie jest jeszcze korzystniejsze. Wybór postępowania u obciążonych małym ryzykiem chorych na raka gruczołu krokowego utrudnia praktyczny brak danych świadczących
o poprawie przeżycia swoistego dla nowotworu po leczeniu radykalnym w porównaniu do uzyskiwanego w następstwie aktywnej obserwacji. Obserwacja polega na oznaczaniu stężeń PSA, badaniu palcem przez odbytnicę oraz okresowym wykonywaniu biopsji stercza w celu monitorowania progresji nowotworu. Stwierdzenie progresji jest wskazaniem do rozpoczęcia leczenia
z intencją uzyskania trwałego wyleczenia.