Postępowanie u mężczyzn w podeszłym wieku chorych na raka gruczołu krokowego

Rak gruczołu krokowego (PrCa) jest najczęstszym nowotworem złośliwym i jedną z głównych przyczyn zgonów mężczyzn w wieku powyżej 60 lat. W chwili ustalenia rozpoznania tego nowotworu ponad 50% chorych ma powyżej 65 lat, a niemal 25% powyżej 75 lat (ryc. 1). Zgodnie z oszacowaniami w 2050 r. w Stanach Zjednoczonych liczba mężczyzn w wieku powyżej 65 lat podwoi się i będzie ich blisko 40 milionów. W miarę powiększania się populacji osób w podeszłym wieku PrCa będzie rozpoznawany u coraz większej liczby mężczyzn.
Wybór postępowania właściwego dla mężczyzn w podeszłym wieku jest trudny. W porównaniu z młodszymi mężczyznami rozpoznawany u nich PrCa cechuje się wyższym stopniem złośliwości, a zgon z powodu tego nowotworu jest wśród nich bardziej prawdopodobny (ryc. 2). U wielu z nich skuteczne byłyby standardowe metody leczenia radykalnego o udowodnionym korzystnym wpływie na przeżycie. Z kolei jednak mężczyźni w podeszłym wieku są obciążeni większym prawdopodobieństwem współistnienia innych schorzeń, co sprawia, że działania niepożądane są dla nich większym zagrożeniem. Poważne schorzenia współistniejące często wpływają na umieralność i wykluczają możliwość zastosowania agresywnego leczenia z powodu PrCa.
Trudność w leczeniu tej populacji chorych wynika z konieczności zrównoważenia zagrożeń powodowanych przez leczenie radykalne korzystnym wpływem na przeżycie i jakość życia, często bowiem zastosowane u nich postępowanie jest zbyt intensywne albo niewystarczające. Wybór optymalnego postępowania w tej grupie chorych wymaga uwzględnienia charakterystyki nowotworu, chorób współistniejących, stanu sprawności, przewidywanej długości życia (life expectancy, LE), preferencji chorego oraz swoistych działań niepożądanych leczenia).