Streszczenie
W tej dziesiątej od 1955 roku wersji zaleceń znacznie ograniczono wskazania do stosowania profilaktyki antybiotykowej przed zabiegami wywołującymi bakteriemię. W zaleceniach nadal potwierdza się słuszność racjonalnej profilaktyki: lepiej zapobiegać IZW niż leczyć rozwinięte zakażenie układu sercowo-naczyniowego; niektóre choroby serca wiążą się z większym ryzykiem IZW; pewne zabiegi stomatologiczne, zabiegi w obrębie przewodu pokarmowego lub drógmoczowo-płciowych typowo wywołują bakteriemię, któramoże prowadzić do IZW; a ponadto, przynajmniej na modelach zwierzęcych, uzyskano dane wskazujące, że antybiotyki mogą zapobiegać IZW. Istotną różnicą w porównaniu z wcześniejszymi zaleceniami jest jednak stwierdzenie, iż niema dowodów uzyskanych bezpośrednio u człowieka wskazujących na skuteczność profilaktyki antybiotykowej. W związku z tym w nowych zaleceniach podkreśla się znaczenie doskonałego stanu zdrowia jamy ustnej i jednocześnie pomniejsza rolę antybiotyków przed zabiegami wywołującymi bakteriemię. Uzasadnienie zmian Ryzyko bakteriemii, która mogłaby wywołać IZW, pojawia się codziennie podczas przeżuwania pokarmu, mycia zębów oraz czyszczenia zębów nicią dentystyczną, a jednak IZW występuje rzadko, mimo że nie stosuje się antybiotyków. W jednym z badań oszacowano, że mycie zębów dwa razy dziennie przez rok wiąże się ze 154 000 razy większym ryzykiem bakteriemii niż ekstrakcja pojedynczego zęba. Wiadomo również, że IZW występuje mimo stosowania profilaktyki. Uważa się w związku z tym, że antybiotyki podawane przed zabiegami wywołującymi bakteriemię w rzeczywistości zapobiegają niewielu przypadkom IZW. Ryzyko związane z samym podawaniem antybiotyków, na przykład rozwoju oporności drobnoustrojów na często stosowane antybiotyki, jest prawdopodobnie większe niż potencjalne, ale nieudowodnione korzyści ze stosowania antybiotyków w celu zapobiegania IZW. U kogo należy stosować profilaktykę? W nowych wytycznych zaleca się profilaktykę antybiotykową u osób z chorobami serca i innymi stanami stwarzającymi „największe ryzyko niepomyślnego rokowania” związanego z IZW (tabela). Należy zauważyć, że w związku z tym wśród wskazań do profilaktyki nie uwzględniono takich częstych stanów, jak wypadanie płatka zastawki mitralnej lub dwupłatkowa zastawka aortalna, które wiążą się z dużym skumulowanym ryzykiem IZWw ciągu całego życia, ale nie należą do grupy „największego ryzyka” niepomyślnego rokowania w IZW. Te zalecenia różnią się fundamentalnie od wcześniejszego stanowiska AHA. Klinicyści podejmujący decyzje o leczeniu w konkretnych przypadkach powinni pamiętać, że współistniejące stany niekardiologiczne, takie jak konieczność dializoterapii, upośledzenie czynności układu immunologicznego oraz podeszły wiek, pozwalają przewidywać gorsze rokowanie w związku z IZW. U tych pacjentów wskazane jest właściwe leczenie chorób podstawowych.
Dodaj do ulubionych