Zawodowe kontaktowe zapalenie skóry: znane wiadome i znane niewiadome

Opublikowano zaledwie trzy przeglądy systematyczne dotyczące zawodowego kontaktowego zapalenia skóry. Informują one o tym, że wiemy o tym, co wiemy i wiemy o tym, czego nie wiemy. Wiemy, jakie czynniki powodują zawodowe kontaktowe zapalenie skóry i kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia, znamy również zawody wiążące się z największym ryzykiem zapalenia skóry. Wiemy, że kremy pielęgnacyjne pomagają w zapobieganiu i leczeniu choroby, wiemy również, że nie znamy optymalnej częstości aplikacji. Wiemy, że kremy stosowane przed pracą nie są całkowicie skuteczne. Wiemy, że unikanie ekspozycji jest korzystne u osób, u których doszło do rozwoju zapalenia skóry, ale wiemy również, że nie wiemy, czy wcześniejsza identyfikacja i wcześniejsze unikanie ekspozycji przyniesie lepsze wyniki. Co najważniejsze, wiemy, że potrzebne są lepiej zaprojektowane badania przeprowadzone w warunkach odpowiadających rzeczywistemu środowisku pracy, a nie eksperymentalne, oraz z punktem końcowym w postaci kontaktowego zapalenia skóry, a nie cechach subklinicznych.

Wprowadzenie

Są znane wiadome. Rzeczy, o których wiemy, że je wiemy. Wiemy również, że istnieją znane niewiadome. Innymi słowy, wiemy, że są pewne rzeczy, których nie wiemy. Ale są również nieznane niewiadome – takie, o których nie wiemy, że ich nie wiemy.
Donald Rumsfeld

Postępowanie poszczególnych lekarzy i ochrony zdrowia jako całości w dużym stopniu zależy od tego co wiemy, że wiemy, jednak lekarze w takim samym stopniu powinni być świadomi rzeczy, o których wiedzą, że ich nie wiedzą. Tylko przy uwzględnieniu tych dwóch kwestii lekarze i system ochrony zdrowia są w stanie zapewnić opiekę wysokiej jakości. Kiedyś lekarze traktowali swoją pracę jak sztukę w takim samym stopniu co naukę, odwołując się do intuicji ukształtowanej przez lata doświadczeń; jednak doświadczenie i z tego względu nawet opisowe prace przeglądowe opracowywane przez ekspertów w rzeczywistości informują nas tylko o tym co myślimy, że wiemy, a niekoniecznie o tym, co wiemy, że wiemy. Wśród zbieranych przez lata danych znajdują się niezweryfikowane przekonania i praktyki.
Rozwój zaleceń opartych na dowodach jest jednym z ważniejszych ostatnich postępów w wysiłkach służących poprawie opieki nad chorym, dostarczając lekarzom i pacjentom informacji, jak właściwie radzić sobie z problemami zdrowotnymi w codziennej praktyce. W konsekwencji lekarze coraz częściej stosują praktykę opartą na dowodach, która jest świadomym, jasnym i rozsądnym zastosowaniem najlepszych aktualnie dowodów w podejmowaniu decyzji dotyczących opieki nad chorym. Lekarze ciągle muszą ćwiczyć swoją ocenę, wiedzę i doświadczenie, decydując, czy stosowanie zaleceń opartych na dowodach jest właściwe, biorąc pod uwagę indywidualne okoliczności i oczekiwania pacjenta. Praktyka oparta na dowodach służy integracji indywidualnych doświadczeń klinicznych z najlepszymi obiektywnymi dowodami.