Streszczenie
Mutacja w genie STAT3 prowadzi do wystąpienia postaci autosomalnej dominującej - zespołu Hioba (hyper-IgE syndrome, HIES, Job's syndrome), w przebiegu którego obserwuje się wiele nieprawidłowości w zakresie tkanki łącznej, kośćca oraz naczyń. Niedobór DOCK8 charakteryzuje się obecnością wirusowych zakażeń skóry o ciężkim przebiegu (brodawki) oraz predyspozycją do występowania nowotworów w młodym wieku. Opisano tylko jednego chorego z zespołem hiper-IgE związanym z niedoborem Tyk2, charakteryzującym się skłonnością do występowania zakażeń wywołanych przez prątki niegruźlicze. Zidentyfikowanie tych czynników genetycznych umożliwia poznanie patogenezy zespołów oraz poprawę strategii terapeutycznych.
Wprowadzenie
Do 2006 roku zespół hiper-IgE był ostatnim z pierwotnych niedoborów odporności o nieznanej etiologii. Wtedy u japońskiego chłopca ze zwiększonym stężeniem IgE, wypryskiem i skłonnością do zakażeń zidentyfikowano homozygotyczną delecję Tyk2. Następnie, w 2007 roku, odkryto, że za dominujący zespół hiper-IgE odpowiada mutacja dominująca negatywna genu STAT3. W 2009 roku u chorych z autosomalnym recesywnym zespołem hiper-IgE zidentyfikowano homozygotyczną i złożoną heterozygotyczną mutację genu DOCK8. Każda z tych nieprawidłowości genetycznych prowadzi do różnych objawów klinicznych, a ich znajomość może odpowiednio ukierunkować badania immunologiczne i genetyczne, jak również wpływać na leczenie i poradnictwo rodzinne.
Autosomalny dominujący zespół hiper-IgE
Wykazano, że mutacje w genie STAT3 odpowiadają za większość przypadków - jeśli nie wszystkie - autosomalnego dominującego zespołu hiper-IgE (AD-HIES, zespół Hioba). Jest to wielonarządowa choroba przebiegająca z nieprawidłowościami w zakresie układu immunologicznego, kostnego, tkanki łącznej oraz naczyń. Rozpoznanie sugeruje obecność zarówno nieprawidłowości immunologicznych, jak i w zakresie tkanki łącznej/kośćca. Patogeneza większości tych objawów pozostaje słabo poznana.
Następny artykuł:
Dodaj do ulubionych