Dostęp Otwarty

Ostry dyŻur pediatryczny

RADA NAUKOWA DZIAŁU dr n. med. Małgorzata Wielopolska (przewodnicząca), dr hab. n. med. Anna Klukowska, dr hab. n. med. Artur Mazur, dr hab. n. med. Ewa Toporowska-Kowalska

Dziecko po utonięciu

Ewa Tonia-Cwynar, Artur Mazur

Kliniczny Oddział Dziecięcy z Pododdziałem Neurologii, Endokrynologii i Gastrologii Dziecięcej Szpitala Wojewódzkiego nr 2 w Rzeszowie 

Adres do korespondencji: dr hab. n. med. Artur Mazur Kliniczny Oddział Dziecięcy z Pododdziałem Neurologii, Endokrynologii i Gastrologii Dziecięcej Szpital Wojewódzki nr 2 ul. Lwowska 60, 35-301 Rzeszów

Pediatr Dypl. 2012;16(3):66-70

Opis przypadku

Do izby przyjęć przywieziono karetką pogotowia 21-miesięcznego chłopca po epizodzie podtopienia w oczku wodnym. Chłopiec był przytomny, wyziębiony, po wymiotach, reanimowany przez rodzinę. Akcja serca wynosiła 110/min, saturacja 86%, na tlenie 95-100%. W badaniu przedmiotowym: obniżona ciepłota ciała, osłuchowo nad polami płucnymi rzężenia, furczenia, pojedyncze trzeszczenia, napięte i wzdęte powłoki brzuszne, bez objawów otrzewnowych. Chłopca ogrzewano, umieszczono pod stałym dopływem tlenu. Przyjęto na oddział dziecięcy.

Na oddziale: kontynuowano tlenoterapię, monitorowano parametry życiowe (akcja serca 100-120/min, saturacja 95-98%, ciśnienie tętnicze 90/65 mm Hg). W badaniach laboratoryjnych stwierdzono nieznacznie zwiększoną aktywność transaminaz (AspAT: 73 U/l, AlAT: 42 U/l) i kinazy kreatyninowej (CK: 291 U/l), gazometria krwi tętniczej w normie. W RTG klatki piersiowej uwidoczniono obecność drobnych okołownękowych zagęszczeń pęcherzykowych. Do leczenia włączono antybiotyk. Stan chłopca pozostawał dobry, bez niepokojących objawów. W badaniu neurologicznym bez odchyleń od normy.

Po 5-dniowej obserwacji i leczeniu chłopca wypisano do domu z zaleceniem dalszej kontroli pediatrycznej i neurologicznej oraz kontynuacji antybiotykoterapii.

Utonięcie

Utonięcie to śmierć przez uduszenie na skutek zanurzenia w cieczy, najczęściej w wodzie. Dostająca się do płuc woda powoduje brak wymiany gazowej, tym samym doprowadzając do niedotlenienia mózgu.

W 2002 r. w Amsterdamie, w czasie światowego kongresu dotyczącego utonięć, ustalono definicję, według której utonięcie jest procesem powodującym zaburzenia układu oddechowego, będącym wynikiem zanurzenia w cieczy. Warunkiem tego jest obecność w drogach oddechowych wody, a skutkiem zgon, natychmiastowy lub opóźniony, bądź przeżycie z następowymi powikłaniami lub całkowitym powrotem do zdrowia.

Statystyki

Polska

Small 17610

Tabela. Utonięcia zakończone zgonem w zależności od płci i wieku na 100 000 dzieci

 W 2010 r. na terenie Polski policji zgłoszono 472 wypadki tonięcia. W tych wypadkach utonęło 369 osób, w tym 295 w wodach ogólnodostępnych, 225 osób uratowali policjanci.

Wiek ofiar utonięć:

• <7 lat – 6

• 8-14 lat – 13

• 15-18 lat – 24

• 19-30 lat – 79

• 31-50 lat – 115

• >50 lat – 123

Liczba utonięć w zależności od zbiornika wodnego:

• morze – 16